ถ้อยคำนี้ดังขึ้น ทั่วทั้งลานเบื้องล่างก็อึกทึกโกลาหล
หวังวงศ์แห่งจินอูแทบหายใจไม่ทัน แววตาเบื้องล่างเปี่ยมด้วยความสยองขวัญ
ไม่ดีแล้ว เรื่องสังหรณ์แห่งฟ้าดิน กลับถูกนางมองแทงทะลุเข้าได้?
"มีผู้ใด!" ณ ยามวิกฤต นางกรีดเสียงแหบตึง "ยังไม่รุดมาลากเด็กน้อยแห่งต้าซีผู้นี้ลงไปเสีย ห้ามให้เสียฤกษ์ยามแห่งการสวดมนต์!"
มหาองครักษ์พร้อมพลพรรครุดขึ้นกลางแท่นบวงสรวง ตรงดิ่งเข้าจับกุมเสี่ยวซุยอัน
หาใช่ ก้อนแป้งน้อยกลับเฉลียวเสมือนปลาไหลน้อย บิดตัวหลบซ้ายหลบขวา อาศัยร่างน้อยจิ๋ว แอบแฝงวกวนเข้าซอกมุมลับทุกแห่ง
บนแท่นบวงสรวงย่อมแน่นขนัดอยู่แล้ว การวุ่นวายครานี้ทำให้คนล้มม้าลามันทั่วทั้งแท่น
เหล่าองค์ชายแห่งจินอูและขุนนางชั้นสูงต่างตื่นตะลึงกับภาพตรงหน้า
ท่ามกลางมหาชน มีเด็กน้อยวัยสองขวบเพียงผู้เดียว จ้องมองเหตุทั้งปวงอย่างมีความหมายลึกซึ้ง ริมฝีปากแทรกรอยเยาะ
ซุยอันหลบเลี่ยงวนไปสองรอบ
ยามที่แทบจะถูกจับได้
เฉินรั่วเยวียนรุดเข้ามาทันที ตะโกนเสียงดัง "ซุยอัน ป๋ามีสิ่งนี้ให้!"
ก้อนแป้งน้อยเงยหน้าขึ้นมองทันที
แล้วก็พบว่า ในมือป๋าถือหีบเหล็กอยู่ ท่านนำองค์เทวรูปเทพเจ้าอูมาด้วย!
ก็เลยเข้าใจได้ เมื่อครู่ป๋าลุกจากที่ประทับนั่งอย่างกะทันหัน ที่แท้เพื่อไปรับสิ่งนี้มา
ซุยอันปลื้มปีติจนยิ้มแฉ่ง
ทันใดนั้นก็รับมาวางไว้บนพื้น "ท่านป๋าไว้ใจได้ยิ่งนัก"