น่าเสียดายเพียงแต่ สายพิษแย่งจิตนี้ยิ่งใช้นานยิ่งได้ผลเพิ่มขึ้นทีละวัน
บัดนี้ใช้มาไม่ถึงสองสามวัน จึงมองเห็นจิตสำนึกของเสี่ยวซุยอันได้เพียงหนึ่งสองส่วนเท่านั้น ยังมองไม่เห็นทั้งหมด
โทโยโตมิเชอเหรินลืมตาขึ้น คุกเข่านั่งอยู่บนเสื่อกลม ดวงตาคมกริบสีเพลิงดำส่องประกาย
"เฝ้ารอเถิด เมื่อครบเจ็ดสิบเจ็ดวันคือสี่สิบเก้าวัน จิตสำนึกของเจ้าจะตกเป็นของข้าทั้งมวล"
"ข้าจะแย่งชิงวิธีการบำเพ็ญของเจ้ามาดูให้จงได้ ว่าเจ้าอายุยังน้อยนัก เหตุใดจึงมีฤทธิ์ศักดิ์สิทธิ์เช่นนี้"
"ยิ่งกว่านั้น ข้าจะยึดจิตวิญญาณของเจ้า ให้เจ้ากลายเป็นร่างไร้วิญญาณผู้หนึ่งภายใต้วิชาเทพของข้า" โทโยโตมิเชอเหรินยกโคนมุมปาก น้ำเสียงเต็มไปด้วยความมั่นใจประหลาด "ได้ถูกใช้สอยเพื่อตระกูลสึจิมิคะโดะของพวกเรา สำหรับเจ้าย่อมเป็นเกียรติสูงสุดแล้ว"
ตระกูลสึจิมิคะโดะ ดำรงฐานะเป็นหัวแหลมแห่งสี่สำนักวิชาเทพแห่งฝูซาง สืบทอดวิชาเทพของเซเมโดยตรง
โทโยโตมิเชอเหรินสืบสายมาจากสำนักนี้ ใจฝักใฝ่ยิ่งใหญ่ ครั้งนี้ออกเดินทางจากฝูซางมา ก็มิได้มาเพื่อสิ่งใดนอกจากสร้างคุณูปการ!
ขณะนั้น สายตากวาดผ่าน แล้วจู่ ๆ ก็จ้องเข้าที่บานประตู "ผู้ใดอยู่ที่นั่น!"
หวังวงศ์แห่งจินอูลอบฟังมานาน รีบผลักประตูเข้ามา
"ท่านอาจารย์เสวียน แรกทีเดียวข้าพเจ้าได้ยินท่านว่า เมื่อครบสี่สิบเก้าวัน จิตวิญญาณของเสิ่นซุยอันเด็กน้อยคนนั้น จะถูกท่านควบคุมได้ทั้งหมดจริงหรือ" หัวใจของหวังวงศ์แห่งจินอูเต้นแรงโกลาหล
หากเป็นจริงเช่นนั้น คนแคว้นวัวเบื้องหน้านี้ มิใช่จะแทนที่เสี่ยวซุยอัน แล้วออกอาณัติอำนาจเหนือซีอวี้ได้หรือ
หวังวงศ์แห่งจินอูหมุนลูกตา แล้วรีบกล่าวต่อ "เด็กน้อยคนนั้นยังเป็นเซียงจวินแห่งต้าซี เข้าออกวังหลวงได้ตามใจ"
"เมื่อภายหน้าฝูซางทำสงครามกับต้าซี สำหรับพวกท่าน มิใช่เท่ากับฝังสายลับที่ทรงประโยชน์ยิ่งไว้ในต้าซีหรือ!"