เสี่ยวซุยอันรีบกอดรั้งแขนของเขาไว้ ทำหน้าอ้อนออดอ้อนอย่างเปี่ยมความหวัง "โปรดเถิดพ่ะย่ะค่ะคุณพ่อ อาเฮอบอกแล้วว่าหมู่บ้านช่านไม่ไกลเลย ขอแวะดูสักครั้งระหว่างทางก็เพียงพอ"
เสิ่นรั่วเยวียนไม่รู้จะทำอย่างไร
แต่ก็เอื้อมือจะปฏิเสธก้อนแป้งน้อยไม่ลง
ในที่สุดเขาจึงต้องพยักหน้ารับ "จะไปก็ได้ แต่เจ้าต้องให้สัญญากับคุณพ่อว่าจะไม่เปิดเผยฐานะเทพธิดาออกมา เข้าใจหรือไม่"
ก็เพราะว่า หากธูปศรัทธาแห่งเทพเกราะศักดิ์สิทธิ์ถึงกับใช้การได้ดีเช่นนี้ ย่อมต้องมีผู้ที่ฐานะซับซ้อนนับไม่ถ้วนเดินทางมาร่วมชิงกัน
คนเหล่านั้นมิจำเป็นต้องอ่อนโยนปราณีอย่างอาเฮอกับพวกเขา
ก้อนแป้งน้อยวางนามสัตย์พยักหน้า แล้วก็กระโดดขึ้นสูงเท้าคืบ ห้อยตัวเกี่ยวกอดตัวเสิ่นรั่วเยวียนไว้แน่น!
"ขอรับ หมู่ขอรับ! คุณพ่อวางใจเถิด เร่งรุดออกเดินทางกันเลยนะพ่ะย่ะค่ะ!"
เสิ่นรั่วเยวียนรีบปลดมือข้างหนึ่งออกมารองรับขาเตี้ยของนาง "คุณพ่อรู้สึกเหมือน…เจ้าหนูนี่น้ำหนักเพิ่มขึ้นอีกแล้วสินะ ได้ ได้ ได้ เร่งรุดกันเถิด"
ไม่ช้า คณะของพวกเขาก็เตรียมออกจากเมืองหว่าน
อาเฮอก็นำพี่น้องในเผ่า แบกสัมภาระเปี่ยมห่อเปี่ยมใบพร้อมหม้อไหกระถาง เดินทางสู่ยอดเขาเสวี่ยอิ้ง เพื่อค้นหาดินแดนแห่งความสุขของเผ่าตน
ก่อนจากกัน อาเฮอและพรรคพวกแสดงความจริงใจเต็มหน้า "เทพธิดา การจากกันครานี้ ไม่อาจรู้ได้เลยว่าวันใดจะได้พบกันอีก"
"แต่พวกเราพี่น้องจะจดจำพระคุณของท่านสืบไปชั่วลูกหลาน เมื่อชาติหน้าขอกลับชาติเป็นอูฐตัวใหญ่กล้าแข็ง ให้ท่านขี่เที่ยวไปจนสุดขอบฟ้าสุดขอบสมุทร!"