ชั่วขณะที่สายตาทั้งสี่ประสานกัน!
ความเกลียดชังมหึมาราวจะเผาฟ้า พุ่งเดือดพล่านอยู่ในเบ้าตาสีอ่อนคู่นั้นอย่างไร้ขอบเขต
สิบปีแล้ว ความแค้นแห่งสายเลือดวงศ์วานนี้ ถึงวันนี้ก็ครบสิบปีเต็ม!
กู้เยี่ยนซานสะดุดใจจนอึ้งงัน ไม่ละ แววตาแบบนี้ เขาเคยเห็นที่ไหนสักแห่ง!
ความทรงจำยามคืนเหตุการณ์กบฏวังหลวง พลันฉายขึ้นในโสตปัญญา
คืนนั้น ณ วังเฉินหยางแห่งฝ่าบาท องค์อนุชาอายุเพียงแปดชันษา กู้เยี่ยนหลี
ก็เคยจ้องมองเขาด้วยแววตาเช่นนี้อย่างเจ็บแค้น!
และเขาก็จำต้องถอนรานถอนโคน ฟันดาบทะลุทรวงอันผอมบางเล็กนั้น...
หัวใจบีบเต้นรุนแรงจนแทบขาด!
กู้เยี่ยนซานฟาดฝ่ามือลงโต๊ะกระแทกตัวลุกขึ้น เบ้าตาหดแคบเป็นเส้น "เจ้า...เจ้าเป็นใครกันแน่ อย่าคิดมาเล่นกลอุบายหลอกลวงต่อหน้าข้า!"
ดวงตาหลี่เสวียนแดงช้ำด้วยสายเลือด น้ำเสียงเย็นเยียบจนแหบพร่า "พี่ชายที่รักของข้า เจ้ายังจำไม่ได้เลยจริงหรือ!"
"หรือว่า เจ้าไม่เคยคิดเลยว่า ในปีนั้นข้ามีบุญคุ้มชะตา ไม่ได้ตายใต้คมดาบอันแหลมคมของเจ้า" เขาหัวเราะเย้ยหยันเสียดาย ลำคอมีเสียงคราง 'ก๊อกๆ' ดังขึ้น แววตากลับยิ่งเปี่ยมด้วยพิษแค้น
ทั้งเสิ่นรั่วเยวียนและผู้คนทั้งปวงต่างตื่นตะลึง
หลี่เสวียนเรียก 'พี่ชาย'?
หรือว่าเขาจะเป็นสายเลือดแท้แห่งราชวงศ์กู้?
"ถูกแล้ว ข้าคือองค์ชายสิบเอ็ดในปีนั้น อนุชาแท้ๆ แห่งไท่จื่อหวยเสียน กู้เยี่ยนหลี!" หลี่เสวียนกัดฟันแน่น ระเบิดเสียงตะโกนที่ทำให้ทั้งสถานที่แทบไม่อาจเชื่อสายตา
"ว่าไงนะ? องค์ชายสิบเอ็ด เป็นไปได้อย่างไร!" ทั้งที่ประชุมฮือฮากันทั่ว
"เขายังมีชีวิตอยู่งั้นหรือ..."
"ไม่คิดว่า อนุชาแท้ๆ ของไท่จื่อที่ถูกปลด จะยังคงหายใจอยู่ในโลกนี้!"
ใบหน้ากู้เยี่ยนซานซีดเผือดทันที จ้องมองดวงชะตาอันเป็นเพื่อนร่วมเลือดเนื้อตรงหน้าไม่วางตา
ในใจปั่นป่วนราวคลื่นยักษ์ถล่มทลาย
เสี่ยวซุยอันแหงนตาโต ดึงแขนเสื้อซูจิ่นหาน "แม่จ๋า อาจารย์เสวียนที่แท้เป็นองค์ชายหรือเจ้าคะ แต่พระเชษฐาของฮ่องเต้ ทำไมมองกันเหมือนศัตรูกันล่ะเจ้าคะ"
ได้ยินคำถามของลูกสาว ซูจิ่นหานตอบไม่ถูก ส่วนเสิ่นรั่วเยวียนยิ่งเงียบงัน
องค์ชายสิบเอ็ดในปีนั้น ที่แท้เป็นเด็กที่ร่าเริงขี้เล่นที่สุดในวังหลวง