นักเล่มดาบอะไรกันแน่
แล้วการวางเดิมพันล่ะ ทำอย่างไร?
เสี่ยวซุยอันกับเด็กชายทั้งสองเผลอมองหน้ากันตาต่อตา
เหล่าผู้คนในร้านเห็นพวกเธอไม่เข้าใจก็หมั่นไส้ขึ้นมา ต่างอึกทึกโห่ฮาขึ้นทันที
"สังเวียนอี้ชื่อหลิวเฉินแห่งเมืองชายแดนหงเมี่ยนนี่เปิดเดือนละครั้งเท่านั้น ให้เด็กจุกกะปีกเข้ามา มิใช่เปลืองโอกาสของคนอื่นกระนั้นหรอก!"
"รีบไล่พวกมันออกไปซะ!"
"อย่ามาขวางการประลอง ข้ายังต้องวางเดิมพันหาผู้ชนะเลิศอยู่เลย!"
เสี่ยวซุยอันฟังแล้วจึงรู้ทันที ที่แท้คือการวางเดิมพันว่านักเล่มดาบคนใดจะชนะ
สายตาเจ้าหลู่น้อยหันกลับไปมองนักเล่มดาบบนเวทีอีกครา
เนื่องด้วยเป็นการเสี่ยงทาย
ก็ต้องลองดูซิ ว่าใครมีโฉมหน้าของผู้ชนะ
ชั่วขณะนั้นเอง เสี่ยวซุยอันบังเอิญเห็นนักเล่มดาบขี้ตีนที่นั่งพับเพียบอยู่มุมห้องมานาน แล้วท่อนกายกลับสั่นสะเทือนขึ้นมาทันที
จากนั้นวงคลื่นแสงหนึ่งก็สั่นถี่ยิ่งขึ้นด้วยความถี่ที่สายตาคนทั่วไปมองไม่เห็น รอบกายชายผู้นั้นแผ่ขยายแรงขึ้นเรื่อย ๆ ดุจกำลังจะทะลุออกมา!
ก้อนแป้งน้อยเบิกตากว้างทันที!
เดี๋ยวนัก... นั่นมันดูเหมือน... โชคชะตาที่ถูกกดขี่มาเนิ่นนานหลายปี?
บัดนี้กลับแรงกล้าเช่นนี้ มิใช่เพราะรีรอที่จะทะลวงม่านคาถาออกมาหรือ?!
ฝ่ายเสิ่นจิ่งเจากับเจียเย่ในเวลานั้นก็ได้ฟังคำอธิบายของบ่าวร้าน จึงเพิ่งเข้าใจความเป็นมาทั้งปวง
สังเวียนอี้ชื่อหลิวเฉิน คือภูมิลักษณ์เฉพาะของเมืองชายแดนหงเมี่ยน
ณ ที่นี้ เหล่านักเล่มดาบมาแสวงหาเกียรติภูมิและชื่อเสียง ส่วนเหล่านักพนันก็วางเดิมพัน มิใช่เพื่อสิ่งใด นอกจากทายให้ถูกผู้ชนะเลิศ
ท่ามกลางเสียงอึกทึกครึกโครม—
"หนูจะวางเดิมพันให้ลุงนักเล่มดาบขี้ตีนคนนั้น!"
เสียงใสแจ๋วดั่งนมยังเปียกดังขึ้น ทำให้เสิ่นจิ่งเจากับเจียเย่ต่างสะดุ้งใจ