เสี่ยวซุยอันแลบลิ้นอย่างน่ารัก รีบรับคำไว้อย่างว่าง่ายแล้วเล่าเรื่องน่ายินดีเมื่อครู่ให้ฟัง
เสิ่นรั่วเยวียนฟังจบ สีหน้าเปลี่ยนไปทันที จับเสิ่นจิ่งเจาลากออกไปนอกประตู แล้วจัดการสั่งสอนซะหนึ่งบท
ยังอ้างว่าเป็นนักเล่มดาบ? ยังกล้าพนัน? ที่แห่งนี้คนดีคนชั่วปนเปอยู่ เขาจะพาน้องสาวไปโรงพนันได้เช่นไร! ดูเอาเถิด สองแก้มก้นนี่ของเจ้า วันนี้ข้าไม่ไว้ให้อีกแล้ว!
เสียงร้องโหยหวนอื้ออึงดังไปพักหนึ่ง เสิ่นรั่วเยวียนจึงสะบัดมือแล้วกลับเข้ามาใหม่
ทว่าเรื่องนักเล่มดาบนั้น ยังทำให้เขาสนใจอยู่ไม่น้อย "โชคลาภของคนคนเดียว ถูกกดขี่ข่มเหงมานานปีเช่นนี้ได้จริงหรือ? แถมยังบังเอิญ ถูกพวกเจ้าพบเข้าโดยกำเริบ"
"มีโอกาสเมื่อใด พ่อยังอยากได้เห็นตัวคนผู้นั้นสักครั้งจริงๆ" เสิ่นรั่วเยวียนหรี่ตาลง รู้สึกว่าช่างน่าสนใจเหลือเกิน
ครั้นพักฟื้นที่เมืองชายแดนหงเมี่ยนเป็นครึ่งวัน เช้าวันรุ่งขึ้น คณะทุกคนก็ออกเดินทางต่อไป
ผ่านพ้นแดนชนบทชายขอบมาแล้ว
สั่นสะเทือนอีกห้าวัน ที่สุดก็มาถึงเขตแดนกูม่อ
พอได้วางเท้าลงบนผืนแผ่นดินกูม่อ เห็นสิ่งรอบตัวที่คุ้นเคย เจียเย่ก็ตะโกนออกมาอย่างตื่นเต้น
"หัวหน้าซุยอัน ท่านโหว และทุกท่าน ยินดีต้อนรับสู่บ้านเกิดเมืองนอนของเจ้าคนนี้!"
เสี่ยวซุยอันดีใจเหลือเกิน หมุนหัวเล็กๆ มองซ้ายขวา จริงอย่างที่คิด ตรงไหนที่สายตาไปถึงก็เขียวขจีเต็มไปหมด มีทั้งวัวและแพะกินหญ้ากันอย่างเอื่อยเฉื่อย
"พ่อคะ รีบดูสิ ตรงโน้นยังมีลูกแพะน้อยด้วย!" ก้อนแป้งน้อยดีใจจนแทบหกลงจากหลังม้า