ยามที่พวกเขากำลังดีใจอยู่นั้น
เสี่ยวซุยอันถูตา ความหวังสิ้นเชิงแล้ว จึงหยิบแจกันทองไร้ขอบเขตขึ้นมา
"ฮ่องเต้ยังไม่ตื่น...ไม่ได้ ข้าต้องช่วยเสด็จได้แน่ ข้ามีของวิเศษมากมาย ต้องมีอีกชิ้นที่ใช้ได้!" มือเล็กทั้งสองข้างรีบรุดคุ้ยหาอย่างสุดชีวิต
ยามนี้ ของวิเศษในแจกันทองไร้ขอบเขตทั้งหมด แม้ต้องใช้ครบทุกชิ้น เพียงแลกฮ่องเต้คืนมาได้ นางก็ยินดี!
เสิ่นรั่วเยวียนจ้องมองด้วยแววตาเศร้าโศก
ยามนี้ หูของเขาฟังอะไรไม่ได้อีกแล้ว
ขันทีใหญ่กระนั้นยิ่งคุกเข่าลง โขกศีรษะต่อกู้เยี่ยนซาน น้ำมูกน้ำตาท่วมพื้น
"ฝ่าบาท บ่าวรับใช้เสด็จมาตั้งแต่ยังเล็ก หากเสด็จจะจากไปจริง บ่าวก็ขอตามเสด็จไปในความตาย ภพหน้าบ่าวจะขอรับใช้เสด็จอีก!"
วางจบ ขันทีใหญ่หันศีรษะ มองไปยังเสามังกรไม่ไกล...
"ฮืด ฮืด"
ณ ขณะนั้น เสียงไอเบา ๆ ดังขึ้นจากพื้น
ก้อนแป้งน้อยน้ำตาท่วมอก สนใจแต่แจกันทองไร้ขอบเขต จึงมิได้สังเกตว่า เมื่อครู่นี้ ลมพิษดวงสุดท้ายได้ถูกถอนรากออกจากหน้าอกของกู้เยี่ยนซานเรียบร้อยแล้ว
"นะ...น้องเอ๊ย กำลังหาอะไรอยู่"
กู้เยี่ยนซานลืมตาขึ้นช้า ๆ จ้องมองเสี่ยวซุยอันที่ร้องไห้จนสุดฤทธิ์ด้วยสีหน้าชัดเจนและเยือกเย็น
ได้ยินเสียง ก้อนแป้งน้อยตะงึก
นางค่อย ๆ ก้มหน้าลง หยดน้ำมูกหนา ๆ หนึ่งหยด ตกลงกลางหน้าผากกู้เยี่ยนซานพอดี