เสี่ยวซุยอันค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน
ใบหน้าก้อนแป้งของนางสั่นเทิ้มน้อย ๆ แต่ดวงตาแฉะพร่านั้นกลับมั่นคงหนักแน่นเป็นครั้งแรก
ตราบใดที่นางยังอยู่ ย่อมต้องช่วยฮ่องเต้ให้มีชีวิตขึ้นมา!
ใช่แล้ว นางถึงกับช่วยชีวิตผู้คนมากมายบนตำหนักจินเฟิงอวี้ลู่ที่ยังมีลมหายใจได้
ยามนี้ จึงหามีทางที่จะทอดทิ้งให้ผู้ที่รักนางยิ่งนักจากไปต่อหน้าได้อีกไม่!
เสี่ยวซุยอันกำกำปูนเล็ก ๆ แน่น ปล่อยความตั้งมั่นที่หลอมรวมไว้ออกสู่ฟ้าดินอย่างบ้าคลั่ง!
"ข้าจะช่วยฮ่องเต้ให้ได้ ใช่ไหม"
"วิญญาณทั้งปวงแห่งฟ้าดิน ถ้าพวกเจ้ามีใจรู้ ก็โปรดบอกข้าด้วย บัดนี้ข้าควรทำอย่างใด!" ก้อนแป้งน้อยหลับตาลง
หยาดน้ำตาเค็มขื่นร่วงหล่น ปลิวไปไกลกับสายลม
ชั่วขณะนั้น ดอกไม้หญ้าและต้นไม้ทั่วทั้งพระราชวังต่างรู้สึกถึงความโศกเศร้า ส่งเสียงระรัวพร่างพรายขึ้นมา!
ขุนนางบางคนได้ยินเสียงก็เงยหน้าขึ้น ตกตะลึงจนอ้าปากค้าง
"นี่...ทำไมใบไม้ร่วงมากมายเช่นนี้?"
"ดอกไม้ทางนั้นเหี่ยวแห้งไปหมดแล้ว?!"
"ฤดูใบไม้ผลิยังอยู่เลยนี่นา!!"
เสิ่นรั่วเยวียนเงยหน้าขึ้นด้วยดวงตาแดงก่ำ ก็ต้องอึ้งเล็กน้อย แต่ก็ไม่มีเวลาคิดมาก
ขณะนั้นเอง ใบไม้ร่วงทีละใบกลับถูกลมพัดมา แล้วพยายามอย่างสุดชีวิต บินมาหาเป้สะพายหลังของเสี่ยวซุยอัน!
เสี่ยวซุยอันได้รับความรู้สึกรับรู้ ก็อึ้งไปชั่วครู่
มือน้อย ๆ นุ่มนวลของนางยื่นออกมา เปิดเป้สะพายหลังออกรับใบไม้หนึ่งใบเข้าไป
แล้วใบไม้นั้นหมุนติ้วหนึ่งรอบ ก็ร่วงลงบนถุงหอมเล็กใบหนึ่งในเป้สะพายหลัง
ก้อนแป้งน้อยนึกขึ้นได้ทันที นี่คือถุงแก้เคราะห์ที่ผู้เฒ่าเต๋ามอบให้ระหว่างทางกลับเมืองหลวงเมื่อคราก่อน!
ครั้งนั้น ผู้เฒ่าเต๋าชิงอีเคยเตือนนางเอาไว้
ภายหน้าหากประสบเรื่องความเป็นความตาย ให้หยิบออกมาดู