ระหว่างกลับจวนจากตำหนักจ้าวฝู เสี่ยวซุยอันเปิดเป้สะพายใบน้อย หยิบของที่ได้ในวันนี้ขึ้นมาดูอย่างตื่นเต้น
กล่องดนตรีแปดเสียงแสนสนุก ยันต์คุ้มกายเลิ่งปู้ฝาง
ถูกแล้ว ยังมีขนมอบเหมยหิมะ นางรีบหยิบออกมาสองชิ้น ยื่นให้เสิ่นจิ่งเจา
"พี่รอง เจ้าลองกินนี่ อาจารย์เสวียนให้ข้ามา"
ปกติมีขนมจุบจิบอะไร เจ้าตัวเล็กก็ต้องแบ่งให้พี่รองเสมอ
เสิ่นจิ่งเจายัดเข้าปากคำใหญ่ ดวงตาเป็นประกายพลางเอ่ยชม "อือ กลิ่นเหมยหอมเข้มข้น อร่อยนัก"
แต่เสิ่นจิ่งเจากินไปเพียงชิ้นเดียวก็กลืนน้ำลาย วางชิ้นที่เหลือกลับที่เดิม อาลัยไม่อยากกินมากกว่านี้ เก็บไว้ให้น้องดีกว่า
ทันใดนั้น รถม้าสั่นสะเทือนอย่างแรง!
หรงเฟิงรีบกระชากบังเหียน ตะโกนไปทางห้องโดยสาร "คุณหนูน้อย คุณชายรอง ม้าตกใจแล้ว รีบจับให้มั่น!"
เสี่ยวซุยอันร้องอุ๊ยตาย ก้นกลม ๆ แทบกระเด็นกระดอน
โชคดีที่เสิ่นจิ่งเจาตาไวมือไว โอบนางไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง มืออีกข้างจับขอบหน้าต่างรถไว้แน่น น้องสาวจึงไม่หกคะเมนไปด้านหน้า
เมื่อรถม้าหยุดนิ่งอีกครั้ง หรงเฟิงรีบลงไปตรวจดู พบว่ามีก้อนหินกระเด็นมาโดนม้า ม้าจึงตกใจ
เสิ่นจิ่งเจาประคองเสี่ยวซุยอันลงจากรถม้าด้วยกัน
"ผู้ใดกระทำ กล้าดีอย่างไรมาทำให้รถม้าจวนโหวตกใจ!" เสิ่นจิ่งเจาเห็นดังนั้นก็โกรธขึ้นมาทันที
เวลานี้ หรงเฟิงหันไปจึงเห็นว่า ตรงหน้าสำนักศึกษาย่าเจิ้งที่อยู่ไม่ไกล มีศิษย์หนุ่มแต่งกายหรูหราจำนวนหนึ่ง กำลังขว้างก้อนหินรังแกเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่บนพื้น