ก้อนหนึ่ง สองก้อน สามก้อน...
เศษหินใต้ฝ่าเท้าของพวกเขา กลับพุ่งเข้าปะทะคนทั้งหมด ไม่ตกหล่นแม้แต่ก้อนเดียว!
"อา... น นี่ นี่มันอะไรกัน?"
"ก้อนหินบนพื้นมันมีชีวิต? หินมันมีชีวิตขึ้นมาจริง ๆ ?"
ชายฉกรรจ์แห่งราชสำนักฮุนตาที่เมื่อครู่ยังแสดงสีหน้าเย้ยหยัน บัดนี้กลับถูกตีจนเลือดไหลนองหน้า เต็มไปด้วยความสยอง
ทุกคนมองรอบตัว ไม่มีใครยังมีอารมณ์จะสู้ต่อ
เหอปายู่เห็นดังนั้น ก็แหงนตาโตทันที แล้วสยองจนถอยหลังไม่หยุด "เกิดอะไรขึ้น ก้อนหินพวกนี้ทำไมมันขยับเองได้!"
เสิ่นรั่วเยวียนลังเลเพียงชั่วครู่ ก็หันศีรษะกลับไปมองบุตรีเล็กของตนทันที
ชั่ววูบถัดมา นางก็เข้าใจ แท้จริงอีกครั้งคือดาวนำโชคน้อยของพวกเขาที่ปกป้องทุกคนอยู่!
ห้วงอกลุกโชนด้วยความกล้าและเจตจำนงสู้ เสิ่นรั่วเยวียนชักดาบขึ้นแล้วตะโกนก้อง "บัดนี้แหละ กำจัดพวกมันให้หมดสิ้น ห้ามเหลือแม้สักคน!"
เหอปายู่แม้จะหวาดกลัว แต่เมื่อเทียบกับปริศนาที่บังเกิดขึ้นเฉพาะหน้า สิ่งที่โหดเหี้ยมยิ่งกว่าคือแผนการของฮุนต้าอ๋อง
เขาจึงไม่ลังเลอีกต่อไป คำรามลั่นแล้วรุดตามขึ้นไปทันที!
ทหารรักษาพระองค์แห่งราชสำนักถูกเศษหินบาดเจ็บสาหัส บ้างล้มลง บ้างสิ้นสติ อีกไม่กี่คนตกใจจนหนีกระเจิงไปทั่ว
เสิ่นรั่วเยวียนและพวกยกทัพไล่ล่าตามชัยชนะ ไม่มีความปราณีเลยสักน้อย ปลายดาบทะลุลำคอคนเหล่านั้นต่อคน หากปล่อยให้หนีกลับไปถึงราชสำนักได้ เมื่อนั้นทั้งเผ่าเกาเซียงและไป๋หยางวอย่อมต้องเผชิญภัยพิบัติครั้งใหญ่
ไม่นานนัก เมื่อคนสุดท้ายถูกกำจัด เสิ่นรั่วเยวียนจึงหายใจโล่งเล็กน้อย เสียบดาบเปื้อนเลือดลงกลางพื้น