ก้อนแป้งน้อยหยุดฝีเท้าน้อยๆ ลง "คราวนี้มีปัญหาอีกแล้วเหรอ คุณลุงอินทรีใหญ่"
เจ้าตัวเล็กนึกว่ายังมีเรื่องยุ่งยากอื่นอีก
แต่เหอปายู่กลับยิ้ม ก้าวขึ้นไปอุ้มนางขึ้นในทีเดียว โอบไว้ในอ้อมแขนแล้วเขย่าเบาๆ "ซุยอันเด็กสาว บัดนี้ใกล้จะค่ำคืนเข้าไปแล้ว ถ้าจะไปก็ต้องรอพระอาทิตย์ขึ้นวันพรุ่งนี้!"
ได้ยินดังนั้น เสี่ยวซุยอันก็โล่งใจ นางเป็นห่วงจนสติสตังหลุด แทบลืมเรื่องเวลาไปเลย
ศีรษะที่มัดจุกเล็กๆ ไว้สองข้างก็พยักพยุนอย่างหนักแน่น
"ได้ค่ะ งั้นพรุ่งนี้ค่อยไป!"
รุ่งเช้าวันถัดมา ทุกคนตื่นแต่เช้าตรู่ จัดเตรียมเสบียงแห้งและน้ำให้เพียงพอ ก่อนออกเดินทาง
ก่อนออกจาก เหอปายู่ยังสั่งคนให้บรรทุกร่างมุ้งหนาอีกสองผืน กับฟ่อนหญ้าแห้งหนึ่งมัด ติดไประหว่างทางด้วย
มองถุงที่ห้อยอึงอะอุ้งอึ่งอยู่บนหลังม้า เสิ่นรั่วเยวียนไม่อาจไม่สงสัย "ท่านผู้นำอินทรี ไป๋หยางวอต้องเดินทางกันไกลนักหรือ มิฉะนั้นเราจึงไม่ลดภาระให้เบาสบาย"
เหอปายู่ขึ้นคอม้าอย่างว่องไว "ไม่ถือว่าไกล แต่กว้างใหญ่นัก แม้เราเดินทางถึงที่นั่นแล้วใช้เวลาหนึ่งสองวัน ก็ยังไม่แน่ว่าจะได้พบตัวต้าเวิงเสียเอง"
ไป๋หยางวอไม่เหมือนเต็นท์ราชา ดินแดนแห่งนี้กว้างใหญ่มาก และไร้ทหารยามประจำการ
ที่แห่งนั้นแต่เดิมเคยเป็นที่ราบครึ่งแห้งแล้ง เพราะน้ำและหญ้าไม่อุดม จึงไม่มีใครครอบครอง
และบนที่ราบอันไพศาลไร้ปลาย มีข่าวลือว่า ต้าเวิงนั้นเป็นดั่งมังกรเห็นหัวไม่เห็นหาง ไม่ใช่ว่าใครก็ตามที่มาถึงจะอยู่ในบุญวาสนาที่ได้พบเห็นนายท่านผู้นั้น
ดังนั้นการเดินทางครานี้ ต้องเตรียมสัมภาระให้เพียงพอ และเตรียมพร้อมสำหรับการค้างคืนด้วย
เสี่ยวซุยอันซบอยู่ในอ้อมกอดพ่อ ถูตาแล้วหาวจนไอหมอกขาวเป็นสาย "คุณพ่อคะ หนูรู้สึกว่าการเดินทางคราวนี้จะสนุกนักเลยค่ะ"
เสิ่นรั่วเยวียนกลับดูเคร่งเครียด "ขอให้การเดินทางนี้ราบรื่น ได้พบท่านผู้เฒ่านั้น เพื่อถอนพิษให้เจ้าชายเจ็ดได้ก็ยังดี"