ก้อนแป้งน้อยกอดขีดเขียนรูปไว้แน่นหนาในสองแขน ยิ้มจนแก้มยุ้ยฟูขึ้นมา พร้อมเผยหลุมแก้มกลมกล่อมสองข้าง
เสียไม่ได้ที่นางแทบจะก้มลงไปจูบขีดเขียนนั้นอยู่รอมร่อ!
หลี่เสวียนมองด้วยแววอ่อนโยน รู้ได้ว่าวันนี้พาเจ้าหญิงเล็กมาถูกที่แล้ว
แต่ยามนี้ยังมีเรื่องจำเป็นอยู่อีกประการ คือต้องรีบจับตัวโจรใหญ่ที่ถูกต้องประกาศจับทั้งสองคนนั้นให้ได้!
เสี่ยวซุยอันเงื้อมือออกมาจากกอดขีดเขียน มืออวบนุ่มชี้ไป "เสี่ยวไกว ลงมือ เร่งเอาตัวสองคนนั้นมาให้ได้!"
เงาร่างของเสี่ยวไกวพุ่งไปดุจสายลม นายน้อยชี้ตรงไหน มันพุ่งไปโจมตีตรงนั้น
เห็นเพียงฝีเท้าเบาเลื่อนก้าว แค่พริบตาเดียว ก็ไล่ทันคนสองคนที่กำลังหนีได้ฉับพลัน
บ่าสองโจรถูกตะครุบแน่นเอาไว้
ทั้งคู่ขยับตัวไม่ได้ จึงคว้ามีดสังหารแทงเลือดที่เอว หันหน้ากลับมาแสดงสีหน้าเกรี้ยวกราด "หนูน้อยเชษฐ์ คิดจะต่อสอง? เห็นทีเจ้ากำลังเดินเข้าปากมฤตยู!"
เสี่ยวไกวเบิกดวงตาขาวโพลน ก้มมองทั้งสองอย่างจับจ่อ
มฤตยู?
เขาไม่หวั่น
เพราะเขาตายไปแล้วนานแสนนาน
แสงตะเกียงระยิบระยับในตลาดมืดสาดส่องลงบนผิวขาวซีดจนอมเขียวของเสี่ยวไกว
ดวงตาสองโจรหดเกร็ง เพิ่งเห็นใบหน้าของเสี่ยวไกวอย่างชัดเจน
มีดในมือร่วงลงพื้น ขาทั้งสองอ่อนแรงทันที "รอ...รอก่อนเจ้า..."
"โอ๊ย วิญญาณ!!"
เสี่ยวไกวกลอกตาขาวให้เห็นชัด ๆ หึ ช่างไร้มารยาทเหลือเกิน