เด็กตรงหน้านี้ ทั้งคิ้ว ตา และน้ำเสียง...
ซูจิ่นหานเบิกตากว้างแทบจะปริ น้ำตาอันร้อนผ่าวไหลรินลงมา แท้จริงแล้วคือเสิ่นจิ่งหวย บุตรชายคนโตของนางนั่นเอง!
เสี่ยวซุยอันได้ยินเช่นนั้นก็ตกใจจนตาเบิกกว้าง "ท่านแม่ ท่านว่าเช่นไร นี่คือพี่ใหญ่หรือ?!"
ซูจิ่นหานสวมกอดเด็กขอทานไว้ แผ่นหลังสั่นสะท้าน แทบจะส่งเสียงไม่ได้
น้ำตาที่เจือด้วยความตระหนกจากการฟื้นคืนชีพ และความยินดีอันเหลือเชื่อ เอ่อท้นในลำคอ
"ใช่... นี่คือพี่ใหญ่ของเจ้า... เขากลับยังมีชีวิตอยู่ ยังมีชีวิตอยู่ได้อย่างไรกัน..."
เสิ่นจิ่งเจาอ้าปากค้าง รีบเข้าไปดูใกล้ ๆ
ใบหน้าของคนเบื้องหน้า มีรอยไหม้ปกคลุม คุ้นเคยแต่ก็แปลกตา...
กระทั่งได้จับมือเขา ลูบสัมผัสถึงหนังด้านหนาที่ปลายนิ้วซึ่งเกิดจากการจับพู่กันมานาน ถึงได้แน่ใจว่า นี่คือพี่ชายแท้ ๆ ของตนโดยไม่ต้องสงสัย!
เสิ่นจิ่งเจาตะลึงงันไปชั่วขณะ ก่อนจะ "ว้า" ร้องไห้โฮออกมา "พี่ใหญ่ เป็นพี่จริง ๆ ด้วย อึก ๆ พี่ยังมีชีวิตอยู่ ดีเหลือเกิน พี่มองดูข้าหน่อย ข้าคือจิ่งเจา!"
"ครึ่งปีมานี้ พี่ไปอยู่ที่ไหนมา ข้าคิดถึงพี่มากนัก พี่ใหญ่ อึก ๆ " เสิ่นจิ่งเจาร่ำไห้จนเงยหน้าไม่ขึ้น
เสี่ยวซุยอันก็พลันตาแสบร้อน น้ำตาและน้ำมูกไหลพราก
คิดไม่ถึงว่าพี่ใหญ่จะยังอยู่ในโลกมนุษย์ และยังได้พบในวันนี้ ช่างเป็นข่าวดีที่สุด!
"ต้องขอบคุณหยกที่ชี้นำทาง พี่ใหญ่ เดี๋ยวพวกเราก็ได้กลับบ้านด้วยกันแล้ว" เสี่ยวซุยอันเอ่ยพลางหัวเราะพลางร้องไห้
ทว่าไม่ว่าพวกเขาจะพูดอะไร ทำอะไร
เสิ่นจิ่งหวยก็ไม่มีทีท่าตอบสนอง สายตาเลื่อนลอย ใบหน้ามีรอยยิ้มเซ่อซ่า เพียงแค่หัวเราะ "ฮิฮิ" สองครั้ง แล้วก็ก้มหน้าง่วนอยู่กับชายเสื้อตัวเองต่อไป
เมื่อเห็นเขาอยู่ในสภาพนี้ ซูจิ่นหานทั้งยินดีและเศร้าใจ คิดว่าหวยเอ๋อร์คงสูญเสียจิตสัมปชัญญะไปแล้ว ไม่แปลกใจเลยที่ไม่ได้กลับบ้าน ช่างเป็นเด็กที่น่าสงสาร