เมื่อถึงยามเช้าตรู่วันรุ่งขึ้น เสี่ยวซุยอันไม่ค่อยอู้อยู่บนเตียงอย่างที่เคย
นางรีบไปยังศาลาฟังหอมแต่เช้าตรู่ พร้อมถือขนมน้อยห่อหนึ่งมา วางย่องเบาไว้ข้างหน้าเตียงของเสิ่นจิ่งหวย
“ท่านพี่ใหญ่ ท่านนอนพักให้สบายก่อนเถิด วางใจได้ว่ามีซุยอันอยู่ นางจะรักษาท่านให้หายดีแน่นอน รับรองว่าจะทำให้ท่านคืนกลับไปเป็นเสิ่นจิ่งหวยคนเดิมที่ปราดเปรื่องและเขียนอักษรงามที่สุด!” เด็กน้อยตบอกน้อย ๆ พลางกล่าว
ในห้วงนิทรา เสิ่นจิ่งหวยครางแผ่วในลำคอครั้งหนึ่ง
เสี่ยวซุยอันถือเสียว่าท่านตอบตกลงแล้ว จากนั้นก็กระโดดโลดเต้นวิ่งออกไปอย่างดีอกดีใจ
พอพบไป๋จื่อ เสี่ยวซุยอันก็ร้องทัก “พี่ไป๋จื่อ หยิบพลั่วมาด้วย ไป ไปตามหาของไม่ดีกับข้า!”
“ของไม่ดี?” ไป๋จื่อชะงัก “คุณหนูน้อยโปรดรอสักครู่”
แม้ไม่รู้ว่าต้องตามหาสิ่งใด แต่เมื่อเจ้านายน้อยมีคำสั่ง ย่อมต้องทำตาม นางรีบคว้าพลั่วเหล็กตามไป
หลังจากกลับมาเมื่อคืน เสี่ยวซุยอันซักถามเสิ่นจิ่งเจาอย่างละเอียดอีกครั้ง
จึงได้รู้ว่า ที่แท้ท่านพี่ใหญ่กับท่านพี่รองเกือบจะเกิดเรื่องขึ้นพร้อมกัน!
ในเมื่อท่านพี่รองถูกยันต์อาคมทำร้าย ท่านพี่ใหญ่ก็มีความเป็นไปได้สูงยิ่งที่จะถูกกระทำเช่นกัน ดังนั้นเด็กน้อยจึงต้องการค้นหาสิ่งชั่วร้ายที่ทำร้ายท่านพี่ใหญ่ภายในจวน บางทีท่านพี่ใหญ่อาจหายดี
น่าเสียดายหนนี้ เสี่ยวซุยอันหาไปรอบใหญ่ แทบจะพลิกทั่วจวนโหวแล้ว แต่กลับไม่พบสิ่งใด