พระไทเฒ่าเงยพระพักตร์อีกครั้ง กลับเห็นแต่เสี่ยวซุยอันวิ่งปร๋อหายลับตาไปแล้ว
นางรีบโน้มกายเอ่ยขึ้นด้วยความเป็นห่วง “เจ้าเด็กคนนี้ จะรีบไปไหนกัน เสด็จย่าไท่เฟยอยากให้เจ้าอยู่เสวยพระกระยาหารค่ำเสียหน่อย”
เสียงหัวเราะคิกคักของเสี่ยวซุยอันดังกังวานแว่วมาแต่ไกล
“ท่านพักรักษาอาการบาดเจ็บให้ดีเถิดเพคะ ครั้งหน้าข้ามา จะพาเด็กหนุ่มรูปงามมาให้ท่านชมนะเพคะ~”
พระไทเฒ่าทรงส่ายพระพักตร์อย่างจนพระทัย หากก็เปี่ยมพระเมตตา
“เด็กดีผู้นี้ พูดจาให้อัยเจียงงงทุกที ช่างปราดเปรียวเหลือเกิน ช่างเถิด ปล่อยนางไปตามใจ”
นางอยู่ในวังมาเนิ่นนาน กว่าจะกลับถึงจวนโหวก็คราเดือนเด่นดาวพรายแล้ว
เสี่ยวซุยอันอาบร่างด้วยแสงจันทร์ วิ่งแจ้นเข้าลานจันทร์สะท้อนเงาอย่างร่าเริง แล้วรีบเรียกไป๋จื่อมาช่วย
หลังจากขมักเขม้นอยู่พักหนึ่ง หญ้าอิ๋นชุ่ยบดละเอียดหนึ่งถ้วยก็สำเร็จลง
เวลานี้ ณ ศาลาฟังหอม เสิ่นจิ่งหวยนั่งอยู่หน้าโต๊ะ ครุ่นคิดเรื่องราวกลางวันอยู่อย่างเงียบงัน
ใบหน้าหล่อเหลาคมคายของเด็กหนุ่ม ดั่งดวงดาราและจันทร์กระจ่าง เผยความโศกเศร้าอ่อน ๆ
บัดนี้ ข่าวลือซุบซิบพลันเงียบลงชั่วครู่
ทว่าใบหน้าแปดเปื้อนมลทิน เกรงว่าหนทางเบื้องหน้าคงต้องสะเทือนหนัก...
หวนคิดคราเขาอายุสามห้าขวบ ก็สร้างชื่อเสียงให้จวนโหวด้วยพรสวรรค์ ยามเกือบสิบสองปี ก็เพราะรูปโฉมโดดเด่นเกินผู้ใด จึงเป็นที่หลงใหล
ถึงขั้นว่า แม้แต่ซุนฮั่นหลินผู้สูงศักดิ์ ไม่คบค้าขุนนางผู้ทรงอำนาจ ยังยอมแหกกฎมาสู่ขอ
ทว่าบัดนี้... เสิ่นจิ่งหวยเอื้อมมือลูบบาดแผลเบา ๆ หยกงามกลับต้องมีตำหนิ จะให้มิเสียดายได้อย่างไร...
ระหว่างที่กำลังห่อเหี่ยว ฉับพลัน ประตูไม้ก็ดังสนั่น!
เสี่ยวซุยอันเปี่ยมชีวิตชีวาดุจตะวันน้อย กระโดดโลดเต้นเข้ามา
“ท่านพี่ใหญ่ ข้ามีของขวัญชิ้นดีจะให้ท่าน!” นางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงหวานใสแต่แรก