#$agƞรถม้าวิ่งทะยานไปตลอดทาง!
กว่าจะถึงบ้าน ล้อรถแทบจะจุดประกายไฟแล้ว
เสี่ยวซุยอันเพิ่งถูกพวกพี่ชายอุ้มลงมา ก็รีบวิ่งไปยังลานหลังบ้านทันที เก็บหญ้าอิ๋นชุ่ยมาสามต้น แล้วดึงซูจิ่นหานมุ่งหน้าสู่ตำหนักวัง
ซูจิ่นหานตอนแรกไม่เข้าใจ ยังแปลกใจ “เด็กคนนี้เป็นอะไรไป รีบร้อนราวกับไฟลนก้น พวกเราไม่ใช่เพิ่งกลับมาจากวังหรอกหรือ”
ครั้นทราบว่าโอสถสมุนไพรที่รักษาพระไทเฒ่าได้ อยู่ในมือของเสี่ยวซุยอัน ซูจิ่นหานก็ตกตะลึงจนพูดไม่ออก
แต่ไม่นาน นางลูบอกก็สงบลงอีกครั้ง
นับตั้งแต่อุ้มเสี่ยวซุยอันกลับมา อันใดที่ตื่นตระหนก ปิติยินดี และอัศจรรย์ ยังมีน้อยเสียที่ไหน?
ซูจิ่นหานอดมิได้ที่จะถอนหายใจลึก ลูกสาวคนนี้ แท้จริงคือพรจากสวรรค์ประทาน!
ขณะนี้ ภายในตำหนักหัวเจ๋อ พระไทเฒ่าปรนนิบัติยารักษาแผลใหม่เสร็จแล้ว
ทอดพระเนตรเงาสะท้อนในกระจกทองแดง เห็นหลุมโลหิตบนพระพักตร์ อย่างหมดสิ้นหนทาง ก็ทรงหลับพระเนตรลง
“ชูฟางเอ๋ย เจ้าว่าอัยเจียครั้งยังสาว จะเป็นเพราะฮึกเหิมเกินไป ยากจะให้อภัยคน จนแม้แต่สวรรค์ยังมองไม่ลง จึงต้องให้ข้าผจญเคราะห์ร้ายถึงเพียงนี้ ถึงแก่ชราก็ยังต้องทนทุกข์หรือไม่”
โจวมามาขอบตาร้อนผ่าว รีบเข้าไปเก็บกระจก “พระองค์ตรัสดังนี้ได้อย่างไร ในวังลึกแห่งนี้ พระองค์ไม่เคยทรงเบียดเบียนผู้ใดเลย! หากสวรรค์มีตาไซร้ ก็ควรให้พระองค์ได้รับความร่มเย็นเป็นสุขต่างหาก”
สิ้นเสียงพูด
ในบัดนั้น เสียงฝีเท้าตึงตังของเสี่ยวซุยอันก็ดังขึ้นมาอย่างร่าเริงจากภายนอก
เสด็จย่าไท่เฟย “ฝู” ของพระองค์มาแล้ว!
พระไทเฒ่ากำลังจะทรงกันแสง ก็ทรงสะท้านองค์ขึ้นมาทันใด “อัยเจียดูเหมือน... ได้ยินเสียงซุยอัน เป็นนางหรือ”