แต่ชัดเจนว่าองค์ชายแห่งหรูหรานนั้น ไม่ได้สังเกตเห็นอาการผิดปกติในตัวเขา
เขาเงยหน้าขึ้นสูง ฉายใบหน้าที่เย่อหยิ่งเย่อเกรียน แต่พอสบตากับดวงตาที่บริสุทธิ์ของเสี่ยวซุยอัน ก็รู้สึกอึดอัดขึ้นมา ลูบศีรษะตัวเองเบา ๆ — ตนเองจะลงมือ "รังแก" เด็กน้อยจริงหรือ
ขณะที่ถูเฮ่อเซียวยังลังเลอยู่นั้น
ทันใด!
ริ้วพลังมืดที่ซ่อนอยู่ริมเอวของเขากะพริบวาบหนึ่งครั้ง
ทันทีนั้น ถูเฮ่อเซียวราวกับได้รับผลจากสิ่งนั้น ดวงตาเปลี่ยนโฉบเฉี่ยว แล้วเริ่มคลั่งไคล้ขึ้นมา!
ก้อนแป้งน้อยมองเห็นชัดเจน กำลังจะนั่งตัวตรงขึ้น ใจหนึ่งก็แปลกใจ
ณ ขณะนั้น ถูเฮ่อเซียวเต็มหน้าด้วยความเกรี้ยวกราด ปรบมือดังโป๊กแล้วตะโกนว่า "มาคน! เอาเครื่องบรรณาการใหญ่ของหรูหรานเรา 'สัตว์เจ็ดเหยียบย่ำแดนมัชฌิม' ขึ้นมาเด้อ!"
พอสิ้นเสียงปรบมือสามครั้ง
ชายหรูหรานหลายคนลุกขึ้นยืน ผลักไสขันทีในวังและเจ้าหน้าที่รับเครื่องบรรณาการ "เชิญ" ให้เปิดทาง
เห็นเช่นนั้น เหล่าขุนนางแคว้นต้าซีต่างสงสัย
"บรรณาการอันใด ถึงได้สร้างกระแสใหญ่โตเช่นนี้?"
"ยังต้องเปิดทางอีกหรือ?"
"สัตว์เจ็ดเหยียบย่ำแดนมัชฌิม... ชื่อนี้ข้ารู้สึกว่า มันไม่เหมือนการถวายของตามธรรมเนียมนัก..." ท่านกั๋วกงแห่งตระกูลเซียวขมวดคิ้วเล็กน้อย
ก่อนนาน ยังไม่ทันสิ้นเสียง เสียงล้อเกวียนก็ดังแว่วมาจากไกล ๆ แล้วเรื่อยเข้ามาใกล้
จากบนตำหนักอวี้หัว กลิ่นเหม็นเน่าคละคลุ้งรุนแรงก็ล่องลอยมาปะทะจมูก