เสี่ยวซุยอันนั่งเรียบร้อยดี มือจูบเท้าน้อยทั้งสองข้างของตนไว้ ร่างเล็กโยกไปมา กระพริบตาแลมองฮ่องเต้อย่างไม่วางตา
เห็นกู้เยี่ยนซานกล่าวจบ ก็ชัดมือขึ้น หยิบกาชาน้ำสีม่วงทองที่วางอยู่ข้าง ๆ ซึ่งเป็นกาเซรามิกขนาดเท่าฝ่ามือ เผาจนร้อนผ่าว
ในกาเต็มเปี่ยมไปด้วยน้ำเดือด
เขาวางมันลงในกระถางทองแดงใบใหญ่ที่เต็มไปด้วยก้อนน้ำแข็ง
จากร้อนระอุสุดขั้วสู่เย็นเยือกสุดขั้ว กาไม่อาจทานได้ ดัง "เปรี้ยง" เสียงหนึ่ง ก็แตกกระจาย น้ำไหลออกจนไม่เหลือแม้แต่หยดเดียว
เสิ่นรั่วเยวียนเห็นตลอด มุมปากยกขึ้นพร้อมรอยยิ้ม
"ความหมายของเสด็จพ่อคือ กาน้อยนี่แหละคือ หรูหรานกับหนานเยว่พวกเขา ให้พวกมันพองตัว แล้วก็เย็นสนิทไปเลย!" ก้อนแป้งน้อยดีดตัวลุกขึ้นนั่ง เอ่ยเสียงแว่วเสียงเด็ก
กู้เยี่ยนซานทำเสียง "เชอะ" หนึ่ง บีบแก้มนุ่มของนางเบา ๆ
"ไม่เสียที่เป็นธิดาของเจ้าแผ่นดินจริง ๆ เก่งนัก ชี้ประเดณก็เข้าใจ"
กล่าวจบ ทรงหันไปมองเสิ่นรั่วเยวียน "สัปดาห์นี้ ให้คนจากสำนักหมอหลวงวิ่งเข้าวังให้บ่อยขึ้น ให้ทูตานุทูตจากแคว้นอื่นเห็นกับตา
"อีกประการ ที่พำนักของทูต ลดกำลังคนลงบ้าง เลินเล่อระบายลงบ้าง?
"เช่นนี้พวกมันจะได้ 'สะดวก' ที่จะสมคบคิดร่วมกัน!"
เสิ่นรั่วเยวียนเข้าใจแล้ว ยังไงก็ง่ายนิดเดียว คือการล่อศัตรูให้ลึกเข้ามา
"กระหม่อมเข้าใจแล้ว!"
ส่วนศาสนาสมาคมที่กำลังจะมาถึง