เสียงหัวเราะของศักดิ์สิทธิ์ทูตแห่งยานฉีดับสูญไปพร้อมกันทันที
เขาส่งเสียงฮึดในท่าเหยียดหยิบ "เด็กน้อยเพียงน้อยนิด กล้าใช้ถ้อยคำหยิ่งผยอง หาทุกข์ใส่ตัวเองงั้นหรือ ก็จงฟังให้ดีเถิด!"
วางคำลง ศักดิ์สิทธิ์ทูตยกมือขึ้นอีกครา แล้วเริ่มเป่าเครื่องสายอย่างเต็มความมั่นใจ
คราวนี้นางเปลี่ยนไปบรรเลงทำนองที่ดุดันยิ่งกว่าเดิม เสียงสายพิณก่อคลื่นเสียงซ้อนกัน ภายในชั่ววูบเดียวก็กวาดทั่วทั้งมหาศาลา!
เสียงมารไหลซึมเข้าสู่หูทีละชั้น
พร้อมพลังโจมตีที่ห้าวหาญ!
บ่าวราชสำนักที่ยืนใกล้ชิดที่สุดหลายคน ใบหน้าซีดขาว ถูกคลื่นเสียงกระแทกจนล้มลงอย่างไม่ได้สติ
ศักดิ์สิทธิ์ทูตหรี่ตาแคบลง พึงพอใจเหลือเกิน การสังหารด้วยพิณนั้น เป็นวิชาเฉพาะที่มีเฉพาะแคว้นยานฉีของพวกเขาเท่านั้น
พวกไร้ความสามารถอย่างต้าซีและกูม่อ คงจะได้ลืมตาดูโลกบ้างสินะ!
หากนางประสงค์ เสียงพิณนี้ย่อมสามารถพรากชีวิตผู้ใดได้อย่างสบายหาย!
ขณะที่นางเอิบอิ่มในชัยชนะ เสี่ยวซุยอันกลับโค้งแก้มยิ้ม เคลื่อนความนึกคิด รวบรวมพลังวิญญาณที่แทรกซ้อนเต็มเปี่ยมทั่วทั้งมหาศาลาได้ในทันที!
"จงได้ลองทรมานสักหน่อยเถิด!" เป็นจังหวะนั้นเอง ศักดิ์สิทธิ์ทูตกระตุกนิ้วอย่างรุนแรง กำลังจะปล่อยเสียงตัดสิน
เตรียมเหวี่ยงซุยอันและเจียเย่ตรงข้ามให้กระเด็นไปไกล!
แต่เพี้ยนเดียว ทำนองกลับเสียหูกลางคัน
เส้นสายพิณหนึ่งขาดกระเด็นขึ้นอย่างไร้สาเหตุ!
ศักดิ์สิทธิ์ทูตรู้สึกเจ็บแปลบที่ปลายนิ้ว สีหน้าเปลี่ยนไปทันที ก้มมองด้วยความประหลาดใจ "เส้นสาย? ทำไม่ขาดเสียได้!"
นางปรับมืออย่างรวดเร็ว ตั้งใจใช้สายที่เหลือสามเส้นบรรเลงต่อไป
หากแล้วเสียง "ป๊าบ" "ป๊าบ" ก็ดังขึ้นซ้ำอีกสองครา สายขาดไปอีกสองเส้นอย่างไม่น่าเชื่อ!
ครานี้ศักดิ์สิทธิ์ทูตตกตะลึงงัน เสียงหัวเราะเงียบสนิท "พิณมารของเปิ่นฉือ! นี่มันเรื่องอะไรกัน!"
เสี่ยวซุยอันกอดอ้อมแขนจ้องมองนาง เสียงเด็กเล็กใสกระฉ่าน "เป็นไงล่ะ นี่แหละคำแนะนำของดิฉัน ยังพอใช้สอยได้อยู่ไหม?"