พูดจบ ก้อนแป้งน้อยมือน้อยล้วงเข้าไปในตัว ทันใดนั้นก็หยิบคัมภีร์เทวมารออกมา!
ในมือของพวกเขา ย่อมไม่มีสิ่งใดที่จะจุดไฟให้แสงสว่างได้
แต่อย่าลืมว่า บนร่างของนาง ย่อมมีสิ่งใหญ่โตที่แผ่แสงทองเป็นของตัวเองอยู่แล้ว!
"กลัวแสงงั้นหรือ?"
"ฮึ่ม งั้นก็—แสงทองส่อง!" เสียงเด็กเล็กแผดเสียงอย่างมีอำนาจ ตะโกนออกมาอย่างมั่นใจ
พร้อมกันนั้น คัมภีร์มารก็ถูกยกขึ้นเหนือศีรษะ
คัมภีร์เซิ่งมอรับรู้ถึงการเรียกใช้ ชั่วขณะที่ตื่นขึ้น ก็เข้าอกเข้าใจกันโดยไม่ต้องพูด เปิดปราการออกทันทีเพื่อปลดปล่อยแสงสว่าง
ชั่วขณะนั้น แสงทองระยิบระยับประดุจดวงอาทิตย์!
แสงทองพร้อมคลื่นความร้อน แผ่ซ่านทั่วที่ราบจิงเฟิงภายในพริบตา!
แสงสว่างที่ปรากฏกะทันหัน ทำให้ทุกคนต้องรีบยกมือปิดบังดวงตา
"นี่มัน?" เหอปายู่ขมิบตา ทั้งตกใจและปลื้มปิติ "เสี่ยวซุยอันมีของดีอีกแล้ว!"
และทันทีที่แสงทองส่องถึงกาย
ฝูงโครงกระดูกหุ่นก็หยุดการโจมตีอย่างฉับพลัน ทั้งร่างเริ่มควันลอยขึ้น ประดุจกำลังจะกลายเป็นกระดูกละลาย ต่างรีบกระจายหนีไปทั่ว
บางส่วนที่เหลือแต่เศษชิ้นเล็กชิ้นน้อย ก็ลอดลงไปใต้พื้นดินทันที
ส่วนที่ยังสมบูรณ์กว่านั้น แม้ไม่ได้ซ่อนลงใต้เศษหิน แต่ก็เซาซึมลง แข็งค้างอยู่กับที่ ขยับได้เชื่องช้าเช่นนั้น
เสิ่นรั่วเยวียนมองเห็นชัดเจน จึงอดตื่นเต้นตะโกนไม่ได้ "สำเร็จแล้ว! แสงส่องพวกมันได้ผลจริงๆ พวกมันไม่กล้าย่างกรายเข้ามาอีกแล้ว!"
ความรู้สึกที่รอดชีวิตจากห้วงมรณะ ทำให้ทุกคนดีใจเหลือเกิน รีบหายใจฮึกหายใหญ่กันก่อน
"อือออ... ต้องขอบคุณน้องสาวจริงๆ ไม่เช่นนั้นข้าคงอดทนต่อไปไม่ไหวแล้ว" เสิ่นจิ่งเจาลงนั่งลงบนพื้นเสียทีเดียว
หลี่เสวียนก็ค้ำจุนแพทย์อมตะหัวขาวไว้ หลังของเขาเปียกไปด้วยเหงื่อนานแล้ว
เสี่ยวซุยอันรีบหันไปมองคัมภีร์เซิ่งมอ ประสานมือน้อยๆ กล่าวขอบคุณ "คืนนี้ ขอฝากไว้กับเจ้าแล้วนะคัมภีร์มาร!"