จื้อเฉวียนรีบปล่อยมือ
แต่เหล่า "นางกำนัล" กลับหันศีรษะขึ้นพร้อมหน้า จ้องมองเสี่ยวซุยอันไม่วางตา
ท่าทางของนางทั้งหลายแสนประหลาดที่ตรงกันเป็นเอกภาพ แววตาเต็มไปด้วยความฉงน
"เหตุใดจึงหยุด?" นางคนแรกถาม
"เจ้าเพราะไม่ดื่ม?" นางคนที่สองถาม
"หรือเจ้าไม่กระหายนัก จงดื่มเถิด ดื่มเสร็จเราจะพาเจ้าไปยังที่ปลอดภัย!" นางคนที่สามรีบเอ่ยตามมา
ในใจของเสี่ยวซุยอันสั่นวูบขึ้นทันที เงยหน้าชำเลืองมองเบื้องล่างของนางทั้งหลาย แล้วเผ่นเข้าไปลากจื้อเฉวียนออกมาโดยไว
"กุ๋ยซือน้อย มีเรื่องอันใดหรือ" จื้อเฉวียนกลืนน้ำลายเฮือก
เสี่ยวซุยอันลดเสียงลงต่ำ ชี้มือไปที่พื้น "เจ้าดูสิ พวกเธอไม่มีเงา ก็เป็นของปลอม!"
จื้อเฉวียนหันกลับไปมอง แทบหัวใจหลุดวูบ
มิใช่เพียงไร้เงาเท่านั้น?
ยามนี้เท้าของนางคนหนึ่ง กลับเป็น "ซ้าย" ทั้งสองข้าง และเมื่อครู่ก็มิได้เหลียวสังเกตเลย
จื้อเฉวียนอ้าปากค้างจะส่งเสียงร้อง เสี่ยวซุยอันรีบฟาดฝ่ามือใหญ่ "ปิด" ปากเสียจนสนิท!
"ชี๊ด... อย่าส่งเสียง คงเป็นเพราะวาดผิดพลาดโดยบังเอิญ พวกเรารีบออกไปจากที่นี่ก่อนก็เป็นอันจบ" เจ้าตัวเล็กเอ่ยเสียงเบา
เหล่าสุภาพสตรีรับใช้เห็นดังนั้น กลับยังคงเดินติดตามทั้งสองอย่างแนบแน่น
ราวกับตลอดมาก็มุ่งจะขัดขวางก้าวย่างของทั้งคู่ไม่ให้เดินหน้าต่อไป
เสี่ยวซุยอันเบื่อหน่ายจนสุดท้าย หยิบลูกอมจากกระเป๋าโยนใส่ตัวพวกนาง "หายไป อย่ามารำคาญพวกเรา!"
ลูกอมนมเนยนั้นปะทะเข้าที่ไหล่นางคนหนึ่ง กลับทะลุผ่านร่างของนางไปโดยตรง แล้วจึงตกลงสู่พื้น
จื้อเฉวียนมองเห็นดังนั้น ใบหน้าน้อยซีดเผือด สั่นเทิ้มสั่นเทิ้ม "จริงดังนั้น ร่างของพวกเธอล้วนกลวงโบ๋ ถ้าข้ายอมดื่มน้ำนั่นจริง เกรงว่าจะจบสิ้นกันถ้วน..."