ดูเหมือนว่าเสี่ยวซุยอันจะหกล้ม และจะต้องชนฉากแก้วสลักนั่นจนล้มคว่ำเป็นแน่
ทว่าในชั่วพริบตาต่อมา เสี่ยวซุยอันกลับราวกับมีลางสังหรณ์ จู่ ๆ ก็หลบหลีกว่องไวดุจเส้นก๋วยเตี๋ยวหน้ากว้างเจ้าเล่ห์ พุ่งเข้ากอดซูจิ่นหาน
"ท่านแม่ ข้าอยากกอด~"
"อ๊ะ!" ผิงเอ๋อร์พลาดท่า ไม่เกี่ยวถูกอะไร ทั้งยังเสียหลัก
ซวนเซไปสองก้าวก็ยังไม่มั่นคง กลับล้มเองเข้าที่ฉากแก้วนั่น!
เสียงแตกกระจายดังขึ้นครู่หนึ่ง ทุกคนในงานต่างนิ่งงัน พากันมองไปทางนาง
ท่านผู้เฒ่าเสิ่นตาลายมืดไปหมด แทบจะบีบถ้วยชาแตกคามือ
พอผิงเอ๋อร์กลับลุกขึ้นได้อีกครั้ง ฉากที่ได้รับพระราชทานก็แหลกเป็นเสี่ยง ๆ ราวกับ "โทษแหวกเป็นห้าส่วน" ไปแล้ว
สีหน้าผิงเอ๋อร์ขาวซีดในบัดดล!
นางมองเสี่ยวซุยอันอย่างเหลือเชื่อ สุดท้ายก็รีบคุกเข่าขออภัย
"บ่าวมิได้เจตนา เหตุเพราะ...ยืนไม่อยู่...ขอท่านผู้เฒ่าอดโทษให้บ่าวด้วย"
ท่านผู้เฒ่าเสิ่นมีสีหน้าเกรี้ยวกราด แต่ยังดีที่แขกเหรื่อยังไม่รู้ว่าสิ่งนี้เป็นของพระราชทาน จึงคิดจะปกปิดเรื่องนี้ไว้ก่อน สั่งให้นางรีบถอยออกไป
แต่ในยามนี้เอง เสี่ยวซุยอันกลับจงใจเอ่ยด้วยเสียงดัง "โอ้? เหตุใดจึงแตกหมดแล้ว? น่าเสียดายยิ่งนัก ของสิ่งนี้มิใช่ฮ่องเต้ประทานให้ท่านปู่หรอกหรือ?"
"ท่านแม่ ของที่ฮ่องเต้ประทานแตกเสียหาย เป็นความผิดใดหรือ? ถือว่าท่านปู่ดูแลรักษาไม่ดีหรือไม่ ท่านปู่จะถูกตัดหัวไหม? เสี่ยวซุยอันกังวลยิ่งนัก" นางประคองใบหน้าเล็ก ๆ ถามด้วยท่าทาง "ไร้เดียงสา"
ซูจิ่นหานนิ่งอึ้งไปเล็กน้อย จึงรีบตอบ "สิ่งนี้มิใช่แค่ของพระราชทานดอก แท้จริงมันเป็นเครื่องบรรณาการจากต่างแคว้นด้วย"
ได้ยินดังนั้น แขกเหรื่อในงานต่างพากันตะลึง มองไปทางท่านผู้เฒ่าเสิ่นเป็นตาเดียว
ของพระราชทานที่เป็นบรรณาการจะเสียหายได้อย่างไร...
สีหน้าท่านผู้เฒ่าเสิ่นแข็งค้าง ได้แต่ลุกขึ้นมาเอ็ดตะโร
"ทาสชั่วไร้ค่า! เจ้ามีกี่ชีวิต ถึงบังอาจทำลายพระมหากรุณาธิคุณ ผู้ใดมา ลากนางออกไปก่อน เฆี่ยนหนึ่งร้อยที!"