ลูกธนูยาวเสียบทะลุตัวรถ อยู่ห่างจากแขนของกู้เยี่ยนซานเพียงสามนิ้ว
“ฝ่าบาทระวังพระองค์ มีมือสังหาร!”
องครักษ์เฟิงเจียนเค่อตกใจรีบชักกระบี่ประจำกายออกมากันหน้ารถม้าและฟาดฟันกลางอากาศ
ใจของกู้เยี่ยนซานเต้นรัว จ้องมองหัวธนู หางตาแฝงแววเยือกเย็น
ดีนัก ไอ้พวกกบฏพวกนี้ คิดจะลอบปลงพระชนม์ฮ่องเต้หรือ!
งั้นก็มาเถิด
เขายื่นมือไปหยิบกระบี่ที่ซ่อนอยู่ใต้พื้นรถ “เจิ้นอยากเห็นนักว่าพวกกบฏไม่กี่สิบคนจะทำอะไรเจิ้นได้!”
ไม่นาน ลูกธนูลับนับไม่ถ้วนก็ยิงตรงมาที่รถม้าเป็นแถว
ร่างของเฟิงเจียนเค่อปราดเปรียวปานสายลม ข้อมือพลิกสะบัดก็ปัดลูกธนูร่วงหล่นตามเสียงดัง
กู้เยี่ยนซานกระโดดออกจากรถม้า ผลักขันทีใหญ่เข้าไปในรถ “เข้าไปหลบ ดูแลซุยอันให้ดี ถ้าซุยอันเป็นอะไรไป เจ้าก็ไม่ต้องอยู่ต่อ”
ประโยคที่ไร้อารมณ์ กลับทำให้ขันทีใหญ่น้ำตาอาบแก้ม
ฮือ ๆ ต่อหน้ามือสังหาร ฝ่าบาทกลับให้เขาหลบก่อน?
ฝ่าบาททรงห่วงใยถึงเพียงนี้ เขาตายก็ไม่เสียดายแล้ว
ขันทีใหญ่ปาดน้ำตา ตัดคำว่า “เจ้าก็ไม่ต้องอยู่ต่อ” ออกไปโดยอัตโนมัติ
พอคลานเข้ารถม้า รีบกางแขนออกเหมือนแม่ไก่ปกป้องลูกไก่ ป้องเสี่ยวซุยอันไว้จนมิด