คำพูดนี้ดังขึ้น ชนทุกเผ่าพันธุ์ในที่นั้นล้วนระลึกตื่นขึ้นทันที
ความหมายของถ้อยคำนี้คือ วิญญาณของอดีตอ๋องจะปรากฏอีกครั้งหรือ?
หากเป็นเช่นนั้นจริง พวกเขาย่อมเต็มใจโดยไม่มีข้อกังขา จะมีหน่วยใดที่ไม่กล้า!
หวันต้าอ๋องขมวดคิ้วแน่น ตั้งใจจะปฏิเสธ แต่แล้วบรรดาอุปถัมภ์เก่าแก่ของอดีตอ๋องก็เอามือตบอกพร้อมรับปาก
"ถ้าวิญญาณอดีตอ๋องปรากฏจริง พวกข้าย่อมต้องไปเฝ้า"
"ย่อมเป็นแน่ หากความตายของอดีตอ๋องยังมีความจริงที่ซ่อนอยู่ พวกเราจะตามฆ่าผู้ลอบสังหารอ๋องให้แหลกละเอียด เพื่อปลอบวิญญาณองค์อ๋อง!" เมื่อวางจุดจบคำ ทุกคนพากันเห็นพ้อง!
บรรดาแม่ทัพผู้ใหญ่แห่งราชสำนักรุ่นราชย์ต่างแจ่มใสด้วยแดงระเรื่อ แววตาล้วนเปี่ยมด้วยความภักดีต่อองค์อ๋อง!
เมื่อเห็นดังนั้น ถูเฮ่อเซียวก็แดงระเรื่อขึ้นรอบดวงตา เบี่ยงเสียงเบาลง "ท่านพ่ะย่ะค่ะ ทรงเห็นหรือไม่ ขอบพระคุณ... ซุยอัน..."
หวันต้าอ๋องกำหมัดแน่นอยู่ในใจ แต่ก็เอื้อมมือปฏิเสธไม่ได้อีก หากเพียงได้แต่ตวาดด้วยความไม่พอใจ "ก็ได้ แล้วไปสักครั้งก็ย่อมได้ เปิ่นอ๋อง... ย่อมปรารถนาให้วิญญาณราชสุดาพี่ชายองค์นั้นได้สงบเช่นกัน"
ครึ่งหลังของประโยคนั้น แทบจะบีบออกมาจากร่องฟัน เปล่งออกมาด้วยความไม่เต็มใจ
เช่นนั้นแล้ว บรรดาประมุขทุกเผ่า พร้อมด้วยกำลังหลักแห่งราชสำนัก จึงเดินทางร่วมกันภายใต้การนำของหวันต้าอ๋อง มุ่งหน้าสู่ภูเขาศักดิ์สิทธิ์
เบื้องบนภูเขาศักดิ์สิทธิ์ หิมะขาวโพลนปกคลุมทั้งแหล่ง
ศาลเทพารักษ์หลังหนึ่งตั้งตระหง่านอยู่บนภูเขานี้
หลุมพระศพขององค์อ๋องประดิษฐานอยู่ภายในศาลเทพารักษ์
ตามประเพณีเดิมของหรูหราน หากอ๋องสิ้นพระชนม์ ต้องประดิษฐานพระศพไว้หนึ่งปี จึงจะฝังลงดินได้
ถูเฮ่อเซียวเพิ่งก้าวย่างเข้าสู่ศาล ก็เหลียวเห็นโลงศพคริสตัลปกด้วยผ้าแดงลายหมาป่า ตั้งอยู่กลางศาล
ดวงตาของเขาแดงก่ำขึ้นทันที!
ท่านพ่ะย่ะค่ะ...
หวันต้าอ๋องเห็นหลุมพระศพองค์อ๋องแล้วรู้สึกอึดอัดใจ จึงเบี่ยงสายตาไป
พักใจหนึ่ง จึงจ้องมองเสี่ยวซุยอัน "พวกเรามาถึงแล้ว พี่ชายอ๋องจะเปิดเผยผู้กระทำผิดอย่างไร เจ้าก็เล่าให้ฟังสักหน่อยสิ!"
ยามนี้ ก้อนแป้งน้อยเดินออกมายืนตรงหน้าทุกคน