ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าใด ฮุนต้าอ๋องกลับถูกตีจนกลายเป็น "ฟักน้ำเลือด" นอนแผ่อยู่กับพื้นไม่ส่งเสียงใดอีก
ฝูงชนลากร่างของเขาไปที่เชิงศาลเขาศักดิ์สิทธิ์ ผูกติดไว้บนแท่นประหารเพื่อโชว์ต่อสายตาประชาชนเป็นการสำภาพ
จากนั้นจึงค้นเอาเต็นท์หลวงของเขา
ตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา ฮุนต้าอ๋องเก็บกวาดสมบัติจากทุกตระกูลมานับไม่ถ้วน และมีไม่น้อยที่ซ่อนอยู่ในเต็นท์หลวงนี้
ส่วนกล่องทองใบนั้น ก็ถูกค้นพบและฟันออกเป็นสองด้วยดาบใหญ่
ภายในกล่อง มีจริง ๆ ดังที่คาด คือกะโหลกศีรษะที่เน่าเฟะจมอยู่ในของเหลว
เหอปายู่และพรรคพวกแทบจะอาเจียนออกมา "สัตว์นราชามเลย คิดไปใช้เวทมนตร์ชั่วร้ายอันน่าขนลุกแบบนี้ได้เช่นไร"
ขณะนั้นเอง หญิงสูงวัยผู้หนึ่งก็เดินออกมา
เพียงแค่เหลือบเห็นนาง ดวงตาของถูเฮ่อเซียวก็แดงก่ำขึ้นทันที
"แม่…แม่เจ้า" เขากลืนคำลงคอ แล้วในที่สุดก็เอ่ยออกมาได้
มหาเทวีหรูหรานเดินเข้ามา มองถูเฮ่อเซียวด้วยดวงตาที่เปี่ยมด้วยความรู้สึกผิด
ก่อนหน้านี้ นางเพื่อช่วยบุตรชายของตนแย่งชิงบัลลังก์ ยังเคยลงอาถรรพ์ใส่ถูเฮ่อเซียว
แต่ใครจะไปคิดว่า ในท้ายที่สุด สิ่งที่ปรารถนากลับไม่เป็นจริง หากแต่นางกลายเป็นชายาของฮุนต้าอ๋องเสียเอง
"เจ้าเคยโกรธแค้นแม่เจ้าหรือไม่" มหาเทวีอยากจะก้าวเข้าไปใกล้ แต่สุดท้ายก็หยุดยืนอยู่ตรงนั้น
ถูเฮ่อเซียวส่ายหน้า "ทุกสิ่งล่วงเลยไปแล้ว ตราบใดที่แม่เจ้าประสงค์ ท่านก็ยังคงเป็นมารดาของข้า"
มหาเทวีหรูหรานพยักหน้าด้วยน้ำตาคลอ แต่นางตัดสินใจไว้แล้วว่าจะพำนักอยู่ที่วิหารศักดิ์สิทธิ์ตลอดไป เพื่อเฝ้าวิญญาณอดีตอ๋อง
ครั้งนั้น ณ ท้องพระโรงเทพเจ้า แถบผ้าที่เสิ่นรั่วเยวียนพวกเขาค้นพบในสุรา