ในตึกสุรา เสี่ยวหมิงเทียนอดกลั้นความไม่สบายในร่างกาย แล้วดึงแขนเสื้อของซุยอัน
“ของที่นี่ไม่อร่อยเลย ไปจากที่นี้เถิด”
เสี่ยวซุยอันตะลึงงันโดยไม่รู้สึกตัว เธอตั้งใจจะถามต่อ แต่เมื่อเห็นใบหน้าซีดขาวของหมิงเทียนก็กลืนข้อซักถามทั้งปวงกลับไป แล้วตอบอย่างว่องไว “ได้ กลับวังกูม่อทันที!”
ก่อนออกจาก เสี่ยวหมิงเทียนยังไม่ลืมกอดขนมปังเปี้ยกุหลาบที่ก้อนแป้งน้อยรักเลย หอบมาทั้งหมด
ไม่รู้เขาเป็นอะไรไป เจียเย่ยืนอยู่ข้างหลังส่ายศีรษะ “สามีน้อยตัวดี ไม่ลืมกินแล้วก็หอบ ขนมปังแบนแบบนี้ในวังก็มีเพียบ”
“ไม่ต้องเจ้ามือ!”
ไม่ช้า คณะของพวกเขาก็เดินทางกลับถึงวังกูม่อ
ฝ่ายอื่น คันฉายเล็ก ๆ คันหนึ่งก็รีบรุดมาจอดหน้าเรือนเล็ก ๆ ที่แขวนแผ่นป้ายเขียนว่า “สำนักชิงสิง”
เมื่อคันฉายหยุด หญิงสาวงามผ่องผู้ทรงเครื่องแพรวพราวด้วยทองเงินแก้วมณีก็รีบก้าวลงมา
ท่าทางของหญิงสาวยังคงเยินยอยั่วยวน แต่มองให้ดีจะเห็นว่าเส้นผสีขาวหลายสายประดับไข่มุกและหยกก็บังไม่มิด และครึ่งขวาของใบหน้านางยังสวมหน้ากากเล็ก ๆ ดูเหมือนตั้งใจปกปิดบางสิ่งไว้
บ่าวไพร่ในเรือนรีบออกมาคารวะ
หวังวงศ์แห่งจินอูไม่แม้แต่จะเบิกตามอง กลับรีบเดินตรงไปยังเรือนที่ใหญ่ที่สุดในบริเวณ
เมื่อเข้าไปข้างใน นางรีบถอดท่าที่เย่อหยิ่งทิ้ง แล้วเอ่ยปรานีปราศรัยอย่างระมัดระวัง “เก๋าเจ้า ท่านเดาดูสิ กระหม่อมเห็นใครเข้าที่ราชธานีกูม่อวันนี้”