เด็กหญิงผู้เป็นดวงตาแห่งมหาอัจฉริยะของอัญเชิญร้อยเด็ก จำต้องถวายชีพโดยสมัครใจ ต่อเมื่อนั้นแล้วจึงจะสำเร็จเป็นม่านพลังได้!
ก่อนบรรดาขันทีใกล้ชิดจะออกเดินทาง อาไซอิจินโจ้ก็เดินออกจากห้องเรืออย่างเชื่องช้า พร้อมกลิ่นคาวเลือดที่สาบส่อไปทั้งตัว
ชายพกรางของเขาเปื้อนคราบเลือดสีน้ำตาลแดงเป็นหย่อมใหญ่ ยิ่งสะดุดตายิ่งขึ้นภายใต้แสงจันทร์
อาไซอิจินโจ้ยกมือที่ยังไม่แห้งจากคราบเลือดขึ้น ส่งถุงกักวิญญาณออกไปหนึ่งใบ แล้วบอกกล่าวอย่างเหนื่อยล้า "จงเก็บไว้ให้ดี ถุงกักวิญญาณใกล้จะเต็มแล้ว เหลือเพียงผู้สำคัญที่สุดเพียงหนึ่งเท่านั้น"
"ไม่ว่าจะต้องอาศัยวิธีใด ต้องทำให้เด็กหญิงแห่งต้าซีคนนั้น กล่าวถ้อยคำแห่งความยินดีศรัทธาต่อสิ่งนี้ให้จงได้!"
บรรดาขันทีใกล้ชิดทั้งหลายคุกเข่าลงรับคำ "รับทราบ"
ครานั้น เมื่อสัมผัสได้ว่าข้างในห้องเรือเงียบผิดปกติ พวกเขาจึงอดแอบแหงนมองไปไม่ได้
อาไซอิจินโจ้หรี่ตาตัดบท "ไม่ต้องมอง เด็กหญิงร้อยคนข้างล่างนั้น ได้สละชีวิตเพื่อแผนการใหญ่แห่งข้าพ่ะย่ะค่ะเสียแล้ว!"
ถ้อยคำนั้นเอ่ยออกมาเบาหวิว แต่กลับทำให้ผู้ฟังสั่นขวัญ
ขันทีใกล้ชิดหลายนายกลั้นความหวาดกลัวไว้ แล้วดำดิ่งลงสู่ทะเล ว่ายใต้น้ำมุ่งสู่ฝั่ง
รัตติกาลมัวหมอง เงาร่างสั่นไหวใต้ผืนน้ำ
บางครา สิ่งที่น่าสะพรึงยิ่งกว่าแสงประกายดาบก็คือ ความมืดมิดไร้ก้นเหวแห่งจิตใจมนุษย์!
ฝ่ายค่ายต้าซี ยังคงเฝ้ารอตามเดิม
วันนั้น ปรมาจารย์แพทย์หัวขาวต้องเดินทางกลับไปยังสวนยา เพื่อเก็บสมุนไพรเพิ่มเติมกลับมา
ก้อนแป้งน้อยกำลังนั่งอยู่จนเบื่อหน่าย จึงรีบฉวยโอกาสนั้น วิ่งตามติดตึงตังไป "ท่านเซียนหมอตา คนเดียวอุ้มไหวหรือเพคะ หนูมีแรงมาก หนูจะระลึกถึงคุณผู้อาวุโส ขอให้หนูไปด้วยเถิด!"