ดั่งที่คาดไว้จริง เมื่อต้องรับมือกับปรากฏการณ์ฟ้าอันแปลกประหลาดนี้ ราชสำนักก็เริ่มจากการแจกอาหารแก่ประชาชน
จากนั้นยังจัดงานชุมนุมโต๊ะอุ่นอันเป็นของฤดูหนาว และงานวัดเทศกาลโคมไฟ ขึ้นทั้งสองตลาดฝ่ายตะวันออกและตะวันตก
ชั่วขณะหนึ่ง บรรยากาศแห่งความรื่นเริงก็ชะล้างความไม่สงบของราษฎรบางส่วนออกไป หมู่คุ้มในราชธานีจึงกลับคืนสู่ภาวะปกติอย่างรวดเร็ว
เห็นเช่นนั้น อาไซมัตสึต้องตกตะลึงเป็นอย่างยิ่ง
ชายฉกรรจ์คนนี้ไม่เคยคิดเลยว่า คนแคว้นต้าซีจะมีนิสัยร่าเริงมองโลกในแง่ดีถึงเพียงนี้
หากเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นในแคว้นฝูซางของเขา ตั้งแต่วันแรกที่คำพยากรณ์แห่งสวรรค์ปรากฏ ตั้งแต่ชนชั้นสูงนักรบไปจนถึงราษฎรธรรมดา ย่อมต้องมีผู้แขวนคอตัวตายหรือดิ่งลงแม่น้ำเป็นแน่
เพื่อใช้ปราบปรามความหวาดกลัวในใจของตนเอง
"เชอะ ช่างมันเถอะ พวกเจ้าหลอกคนได้ถึงวันแรมปี ก็หาหลอกได้ถึงวันเพ็ญปีไม่"
"ตราบใดที่ฮ่องเต้ของพวกเจ้าไม่สงบ ยามที่ปิดบังชาวบ้านไม่ได้อีกต่อไป คำพยากรณ์นี้จะกลายเป็นเงามืดหมอกครั้นครอบงำศีรษะของพวกเจ้าทุกคน!" อาไซมัตสึกัดฟันแน่น ร่างของเขาก็หายลับไปจากย่านคึกคักอย่างรวดเร็ว
……
กาลเวลาล่วงผ่านไป การประชุมบรรณาการแห่งสี่แคว้นตะวันออกใกล้จะสิ้นสุดลงแล้ว
และวันสุดท้ายนี้คือวันปิดฉาก
ยังเป็นวันที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในบรรดางานเฉลิมฉลองทั้งปวง
ยามดึกสงัด แสงจันทร์สาดส่องเฉียดเข้ามาในพระตำหนักด้านใน ส่องประกายบนแท่นพระบรรทมที่ซึ่งก้อนกลมเล็กน้อยขดตัวอยู่ หลับสบายน่าเอ็นดู