การทูตจากสี่ประเทศแห่งตงซือมาเฝ้าในปีนี้ ยามนี้ได้ถึงวันปิดฉาก สิ่งที่ดึงดูดสายตายิ่งกว่าสิ่งใด ย่อมเป็นศึกชิงโชคฤดูใบไม้ร่วง
กู้เยี่ยนซานลูบคลำพังผืนบาง ๆ ที่ปลายนิ้ว แล้วหันไปมองขันทีใหญ่ “ไป นำชุดล่าสัตว์ของเจ้าเจิ้น พร้อมทั้งชุดเกราะ ออกมา”
ขันทีใหญ่เงยหน้าขึ้นด้วยความประหลาดใจ “ฝ่าบาท จะทรงลงสนามด้วยพระองค์เอง ในศึกชิงโชคฤดูใบไม้ร่วงหรือพ่ะย่ะค่ะ”
เสี่ยวซุยอันได้ยินเช่นนั้น ความอยากรู้ก็เป็นทุนเดิม เจ้าหนูน้อยวิ่งมาดึงแขนเสื้อของกู้เยี่ยนซาน
“ชิงโชคฤดูอะไรน่ะเสด็จพ่อ นั่นมันอะไรหรือ ของเล่นสนุกหรือเปล่า” เจ้าหนูอายุเพียงห้าชันษา ย่อมไม่รู้เรื่องนี้
การล่าสัตว์ฤดูใบไม้ร่วง แท้จริงหมายถึงการออกล่าสัตว์ยามฤดูนั้น ส่วนศึกชิงโชคฤดูใบไม้ร่วง นับได้ว่าเป็นบทปิดท้ายแห่งงานมหรรษาการเข้าเฝ้าทุกสมัย เป็นมหรสพชิงชนะที่สำคัญยิ่ง
กู้เยี่ยนซานทรงกางพระเนตรลงเบา ๆ แล้วอุ้มนางขึ้น “ย่อมเป็นเช่นนั้นแน่ เจ้าหนูตัวเล็ก ๆ ก็รอดูให้ดีเถิด”
ยามนี้เพิ่งเข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วงใหม่
ช่วงเวลาแห่งผลอันงามและการเก็บเกี่ยว ใกล้จะมาถึงแล้ว
สิ่งที่เรียกว่าชิงโชคนั้น คือดูว่าประเทศใดจะเป็นผู้ล่าสัตว์ตัวแรกที่ท้องของมันซ่อนผลไม้แห่งโชคลาภไว้ ในอุทยานซ่างหลินได้ก่อนผู้ใด
หากได้มา ไม่เพียงหมายถึงการคว้าฤกษ์ยามดีแห่งฤดูเก็บเกี่ยว ยังเป็นการอวดทั้งฝีมือธนูที่กล้าหาญ และสายตาอันแหลมคม ต่อหน้าบรรดาประเทศทั้งปวง
การเจรจาแข่งขันระหว่างบรรดาประเทศนั้น แฝงอยู่ในทุกรายละเอียดเล็กน้อยเช่นนี้เอง