เยวี่ยหลี่โอบกอดเสี่ยวซุยอันแน่นจนน้ำตาคลอ มิไยด์จะคลายอ้อมแขนออกเสียเลย
นึกดูเถิด ในวันนั้น ณ วัดเซ่อเย่ นางเพิ่งจะอธิษฐานต่อองค์เทพเมื่อไม่ช้า
แล้วเสี่ยวซุยอันก็บังเกิดขึ้น
ดุจรุ้งแสงหนึ่ง บังเกิดขึ้น!
มิใช่อีกนักหรือ ว่านี่คือบททำนายซึ่งสวรรค์ประทานมา!
เจ้าก้อนแป้งน้อยถูกรวบไว้ในอ้อมอกอุ่นๆ แก้มกลมยุ้ยของนางระอาแน่นจนเกือบแบนเป็นแผ่
"เฮ้อ พี่เยวี่ยหลี่ ปล่อยหนูก่อนเถิด หนูจะ... ห... หอ... บ... อ... แล้ว!" คนตัวเล็กร่ำไร้เสียงหวานซึ้งแบบเด็กน้อย
ฝ่ายเสิ่นรั่วเยวียนกับพวก ยังคงถือด้ามด้ามดาบยืนนิ่งงัน แววตาล้วนแต่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ
สะใภ้แห่งจินอูผู้นี้เป็นอันใดไป?
เมื่อเยวี่ยหลี่รู้สึกตัว นางรีบเก้ออายปล่อยมือ "ขอโทษเถิด น้องซุยอัน ข้าดีใจเกินหน้าปกติ ถึงกับเสียมารยาทไป"
เสี่ยวซุยอันสูดลมหายใจโฮบสองครา แล้วจ้องมองนางด้วยตื่นเต้น "เป็นอย่างไรบ้าง พี่เยวี่ยหลี่ น้องพูดไม่ผิดจริงๆ ใช่หรือไม่เล่า? พี่เชื่อฟังน้องเสียที!"
เยวี่ยหลี่พยักหน้าแรงๆ "มิใช่เพียงเชื่อ ข้าต้องขอบคุณน้องให้สมน้ำสมเนื้อ หากมิใช่เพราะน้องชี้ทางสว่าง ข้าจะไปรู้ได้โดยไหนว่า สาเหตุที่แท้ในตัวข้าคือสิ่งใด"
ความรู้สึกที่ได้รู้ว่าตนมิใช่ 'ผู้อัปมงคล' ดังที่คิดมา ทำให้จิตใจนางเปิดโล่งผ่องใส ช่างดีเหลือเกิน!
พูดจบ เยวี่ยหลี่กวาดสายตามองรอบโรงเตี๊ยมแห่งนี้ แล้วรีบฉวัดมือน้อยๆ นั้นขึ้นทันทด "น้องซุยอัน ท่านคือผู้ทำนุบำรุงข้า จะยังพำนักอยู่ที่แห่งนี้ได้โดยไฉน"
"เดินทางมากับข้าเถิด แต่นี้ไป เรื่องนุงเครื่อง อาหาร ที่พำนัก และการเดินทางของพวกท่านในจินอู ข้าขอรับอุปการะทั้งสิ้น!"
เหล่าทุกคนยังไม่ทันรู้สึกตัว