เสี่ยวซุยอันแย้มดวงตางอน ยิ้มสวยงามดั่งจันทร์เสี้ยวน้อย "ไม่ผิดค่ะ พี่หวังวงศ์เข้าใจได้ในทันที ก็เป็นเช่นนั้น!"
เยวี่ยหลี่ก้มหน้าลง มองถุงมันฝรั่งที่เพิ่งขาดออก และประชาชนที่ยังหลบซ่อนอยู่ไกล ๆ
"กระนั้นคราวนี้ ถุงแตก มันฝรั่งร่วงหก ก็เป็นเพราะเหตุใด?"
ถ้อยคำเพิ่งจบจากริมฝีปาก ฝูงชนก็คืบคลานวุ่นวายขึ้นทันที!
ชายหนุ่มผู้คลุ้มคลั่งคนหนึ่ง มือกำลูกธนูแทงสั้น พุ่งตรงเข้ามาทางนี้
"โลกชะนี้มันโกหกห้อมอะไรกันนักหนา! เปิ่นเฮียขายภรรยาขายลูก หาทองแดงได้ก็หมดไปซื้อยันต์ไถ่บาปทั้งหมด!"
"แล้วผลล่ะ เปิ่นเฮียก็ยังเจ็บป่วยพันตัว ชีวิตไม่ดีขึ้นเลยสักนิด อูฐเฒ่าตัวสุดท้ายในบ้าน ยังโดนพลทหารของเจ้าพวกนี้ยึดไป ข้าจะต่อสู้กับพวกตระกูลหวังของเจ้าให้ตายไปข้างเดียว!" ชายหนุ่มดวงตาเปี่ยมความคลั่งแค้น ปากสบถไม่หยุด พุ่งเข้าปะทะเยวี่ยหลี่
ใบหน้าของเยวี่ยหลี่ซีดขาวทันตา แต่นางก็ยังสะดุ้งตื่น ผลักเสี่ยวซุยอันออกไปด้วยแรงทั้งหมด "ระวังตัว เร่งหลบ!"
แต่ผู้ใดจะคิด ขณะที่คมดาบของชายหนุ่มกำลังจะฟาดเข้าถึงตัว
เท้าของเขากลับสะดุดพลัน เหยียบโดนมันฝรั่งที่ร่วงหล่นไว้ก่อนหน้า ล้มหงายศีรษะลงไปเสียนี่!
เสิ่นรั่วเยวียนเร่งรุดเข้ามาทันที ยกกระบี่ขวางไว้ที่ลำคอของชายผู้นั้น
ชายหนุ่มหัวเราะเย้ยหยันเสียงสั่นเทา แน่นอนล้มตะแคงอยู่กับพื้น พึมพำว่า "เทพผู้พิทักษ์จินอูอะไรกันนักหนา เทพวิญญาณวิกลจริตต่างหาก... คืนอูฐมาเปิ่นเฮีย คืนเหรียญทองแดงมา... ฮ่าฮ่า!"