เหอปายู่รู้สึกร้อยใจในความที่สิ่งมีชีวิตเล็ก ๆ ตนสามารถฝึกอินทรีฟ้าได้ ทั้งหลายวันนี้จึงไม่ว่างเว้นที่จะตามตื๊อขอให้ช่วยถ่ายทอดวิชาให้บ้างสักสองสามกระบวน
ก้อนแป้งน้อยยังคงเคี้ยวขนมอยู่ในปาก พร้อมกับส่ายมือน้อย ๆ ไปมา "โอ๊ย ลุงอินทรีใหญ่ ไม่ใช่ว่าข้าไม่ยอมสอนเจ้านะ แต่เรื่องนี้เจ้าเรียนรู้ไม่ได้จริง ๆ!"
"เพราะสิ่งใดกัน?" หัวหน้าเผ่าอินทรีลูบศีรษะ
เสี่ยวซุยอันกะพริบตาอย่างจริงจัง "เรื่องนี้ต้องดูที่สวรรค์ประทานสัมมา ลุงอินทรีใหญ่ สวรรค์ไม่ได้ประทานให้เจ้า!"
อินทรีฟ้ายืนอยู่ข้างมือของสิ่งมีชีวิตน้อย ๆ กระพือปีกเป็นเชิงรับรู้
ไม่ผิด การสื่อสารกับสัตว์ร้อยเผ่านี้ สิ่งมีชีวิตน้อยเกิดมาก็เป็นอยู่แล้ว!
เรื่องแบบนี้จะไปเรียนรู้กันได้อย่างไร
เหอปายู่หมดหวังลูบศีรษะ "ได้ ข้าที่เป็นหัวหน้าเผ่าอินทรีนี่ ดำรงตำแหน่งไปโดยเปล่าประโยชน์เสียจริง"
เห็นดังนั้น ก้อนแป้งน้อยกับเสิ่นจิ่งเจาจึงอดขันไม่ได้ ต้องแอบยิ้มให้กัน
ครานี้เอง หลี่เสวียนถือชามชาเดินมานั่ง
"ว่าแต่ อาจารย์เสวียน? นักบวชหญิงใหญ่นั้นแล้ว เขาค้นพบตัวได้หรือยัง?" เสี่ยวซุยอันนึกถึงผู้นั้นขึ้นมา
ผู้ที่รู้แก่นศาสตร์เสวียนบ้าง และสามารถแปลงร่างเป็นใบหน้าอื่นได้ภายในหนึ่งวัน นางปรารถนาจะได้เห็นตัวจริงสักครั้งยิ่งนัก
แต่หลี่เสวียนกลับส่ายหน้า "ยัง เมื่อองค์ราชาฮุนต้าประสบเหตุ นางก็หนีไปเสียแล้ว ดูท่าทางจะเตรียมการมาแต่เนิ่น ๆ"
เสี่ยวซุยอันหรี่ตาลง นางรู้สึกได้ว่าตนเองที่จริงเดาออกแล้วว่า เหตุใดมหานักบวชหญิงนั้นจึง "แปลง" รูปลักษณ์ได้
พิธีรับตำแหน่งของถูเฮ่อเซียว ก็จะมาถึงเสียแล้ว
กระนั้นก็ดี คืนนั้นเอง ร่างหนึ่งกลับแอบพุ่งขึ้นไปยังที่ประหาร