คำพูดนี้ดังขึ้น หน้าอกของกู้เยี่ยนซานสะเทือนหนักจนแทบอึดอัดหายใจไม่ออก!
ไม่มียาเป็นยัน…
ถ้อยคำหนึ่งประโยคนี้ กลับกลายเป็นการประกาศโทษถึงตายแก่ชีวิตของแม่ทัพหลี่และพวกทหารทั้งหมด
เขาหันกายกลับ กวาดสายตามองเหล่าทหารที่นอนเรียงรายพลิกตะแคงอยู่บนพื้น ผู้ได้รับพิษล้วนมีมากกว่าพันคน
ชีวิตอันแจ่มใสทั้งหลายนับพันนับหมื่น
ชายหนุ่มผู้กล้าหาญที่ปกป้องแผ่นดินและราชวงศ์ทั้งปวง!
เขาจะใจร้ายมองเฉยได้อย่างไร!
"ท่านแพทย์เทพ ไม่มีวิธีใดที่จะได้ลองดูอีกเลยหรือ แม้เพียงโอกาสเล็กน้อยก็ยังดี" แม้จะเป็นผู้เป็นจอมสูงสุดแห่งแผ่นดิน แต่ในใจลึกของกู้เยี่ยนซานกลับเกิดความรู้สึกราวกับร้องขอวิงวอน
ก้อนแป้งน้อยแทบเลื่อนหลง พอได้สติ นางจึงดึงชายแขนของแพทย์เทพหัวขาวไว้ "ท่านตาแพทย์เทพ เราต้องช่วยทุกคนนะ ไม่ให้แม่ทัพหลี่ตาย ได้ไหม"
"ถ้ามีวิธีใด ๆ ไม่ว่าจะยากเย็นเพียงใด ขอเพียงท่านบอกมา ซุยอันย่อมทำได้แน่!" คำพูดของคนเล็กเสียงสั่นพร่ากลั้นน้ำตา
ดวงตาพีทัศน์กลมกล้อมของนางแทบลุ่มไปด้วยหยาดน้ำตา
การรบน่ะ ชนะแล้วก็จบแล้วไม่ใช่หรือ?
เหตุใดจึงรอดชีวิตกลับถึงค่ายมาแล้ว ยังต้องจากไปอีกมากมายเช่นนี้
ขณะนั้น หลี่ต้าเสี่ยนได้สติขึ้นบ้างแล้ว แทบเงยเปลือกตาลืมขึ้นอย่างฝืนเฝือน "ฝ่าบาท องค์หญิง หากสามารถขับไล่พวกโจรญี่ปุ๋นได้ ชีวิตของกระหม่อมทาสก็… สูญเปล่าไปไม่เสียดาย"
หัวใจของกู้เยี่ยนซานถูกบีบรัด ทรงบังคับสติให้มั่นคง แล้วจงใจตำหนิเสียดั่งแกล้ง "เจ้าไม่เสียดายสินะ อยากให้ข้าคะนึงหาเจ้าครึ่งชีวิตงั้นหรือ ข้าไม่ยอมให้เจ้าตาย"