เดิมทีคิดว่า ก้อนแป้งน้อยดุจไข่มุกเม็ดนี้ จะหัวเราะตาหยี แล้วตอบตกลงอย่างรวดเร็ว
ไม่เคยคาดคิด เสี่ยวซุยอันกะพริบดวงตาดำขลับ กลับส่ายศีรษะน้อย ๆ อย่างจริงจัง
"หญ้าอิ๋นชุ่ยมีค่ามาก แต่ข้าไม่อยากขายมันเพื่อหาเงิน!"
กู้เยี่ยนซานคลางแคลงเล็กน้อย "เหตุใดเล่า ว่ามาให้ฟังหน่อย"
เสี่ยวซุยอันนั่งตัวตรงเรียบร้อย แผ่นหลังน้อยเชิดขึ้น
"ถ้าเอาหญ้าอิ๋นชุ่ยไปขาย ก็จะมีแต่คนรวยเท่านั้นที่ซื้อหาได้นะเจ้าคะ"
"ต่อให้ตั้งราคาต่ำ พ่อค้าที่มีเงินก็จะหาทางกว้านซื้อไปจนหมด แล้วโก่งราคาขายต่อเป็นราคาแพงลิบลิ่ว สุดท้ายก็ไม่ถึงมือคนที่จำเป็นต้องใช้จริง ๆ อยู่ดี" เจ้าตัวน้อยดีดนิ้ว พูดงึมงำ
กู้เยี่ยนซานหรี่ตาอย่างสนใจ เกลาปอยผมที่ชี้โด่ให้ "อืม อย่างนั้นเรียกว่ากักตุนสินค้าเก็งกำไร เป็นพฤติกรรมของพ่อค้าเลว เจ้าพูดต่อเถิด"
เสี่ยวซุยอันเท้าคางน้อย มะตาพริบ ๆ
"ดังนั้น หญ้าอิ๋นชุ่ยเก่งกาจถึงเพียงนี้ หากจะใช้ ก็ต้องให้มันเกิดประโยชน์อย่างแท้จริงสิ!"
แทนที่จะเอาไปให้พ่อค้าเลวอิ่มหนำ
หรือโยนออกสู่ตลาด ให้คนรวยแย่งชิงกัน สุดท้ายอาจแค่ซื้อไปในราคาสูง เพื่อเอามาบำรุงผิวหน้าหรืออวดร่ำอวดรวย
เสี่ยวซุยอันกลับอยากให้มันเป็นกุญแจสำคัญในการรักษาชีวิตคน!
"ข้าคิดว่าในภายภาคหน้า เมื่อเก็บหญ้าอิ๋นชุ่ยได้มากกว่านี้ ก็จะเอามาทำเป็นยารักษาแผล ส่งไปให้ในกองทัพ"
"ให้ท่านพ่อและพรรคพวกของท่าน รวมถึงทหารต้าซีอีกมากมายได้ใช้ เมื่อถึงคราวออกรบ ก็จะได้ไม่ต้องล้มตายมากมายนัก" เสี่ยวซุยอันเต็มไปด้วยแววตาจริงใจ ใบหน้าเล็กอวบอิ่ม ดูมีแววเคร่งขรึมขึ้นอย่างหาได้ยาก