ผึ้งสังหารในกรงไม้ไผ่
น่าขันสิ้นดี
มันสามารถสังหารคนไร้ร่องรอยได้ แต่บัดนี้กลับถูกใช้เยี่ยงสุนัข?
เสี่ยวซุยอันจิ้มกรงไม้ไผ่เล็กน้อย เอ่ยเกลี้ยกล่อมเสียงหวาน "ฮี่ฮี่ ถ้าเจ้ายอมช่วย จะเตรียมน้ำหวานก้อนเบ้อเริ่มให้เลยนะ"
ตกลง! ผึ้งสังหาร "ฟิ้ว" บินออกจากกรง
ศักดิ์ศรีเมื่อครู่สูญสิ้นไม่เหลือ...
เมื่อมันตกลงบนแผ่นกระดาษ ดมกลิ่นแล้ว หางของมันก็แดงฉาน บินนำหน้าพร้อมเสียงหึ่งๆ
กลิ่นแป้งหอมจัด
รีบหา เพื่อน้ำหวาน! น่าจะอยู่ข้างหน้า!
ขณะนี้ ตำหนักชิงอิ่ง
ตั้งแต่ซ่งชูอี๋ถูกลดขั้นเป็นเสวียนซื่อ ก็ย้ายมาพักที่นี่
นางนั่งอย่างเรียบร้อยในลานบ้าน จดจ่ออยู่กับการคัดลอกลายมือผู้อื่นบนกระดาษพู่กันสีขาวบาง
"ฮ่องเต้ต้องการเพียงพระสนม ไม่ได้ต้องการยอดฝีมืออักษร นางเป็นพระสนมที่มีโทษ เขียนเช่นนี้ทุกวัน จะมีประโยชน์อะไร" นางกำนัลน้อยข้างๆ เม้มปากพูดกับเพื่อน
ซ่งเสวียนซื่อได้ยินคำเสียดสี หรี่ตาลง ไม่โกรธ
พวกชั้นต่ำรู้สิ่งใด
หากอักษรดีแล้ว ก็คือหนทางพลิกฟื้นของนาง
เวลานี้ ผึ้งสังหารบินมาถึงนอกตำหนักชิงอิ่ง พลันหยุดกลางอากาศ
เสี่ยวซุยอันวิ่งตามมาจนหอบ
นางยังไม่ทันได้ถาม ไฉนผึ้งสังหารตาแดงฉาน ก็พุ่งเข้าลานตำหนักไป
จากนั้น หางของมันยกขึ้น ก็ต่อยหลังมือของซ่งเสวียนซื่อ!
เสี่ยวซุยอันตาโต พลันเข้าใจ ว่านี่คือฝีมือของพระสนมซ่ง
ปลายพู่กันของซ่งเสวียนซื่อ บิดเบี้ยว ร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด ครั้นเงยหน้ามอง ก็เห็นตัวการ ยังบินส่งเสียงหึ่งๆ อย่างลำพอง
"ในวังมีแมลงร้ายมาจากไหน เร็วเข้า ตีให้ตาย!" ซ่งเสวียนซื่อขมวดคิ้วทันที
เสี่ยวซุยอันร้อนรนในพริบตา วิ่งเข้ามาสามสองก้าว เก็บแมลงเข้ากรงไม้ไผ่ "อย่าตี!"
ซ่งเสวียนซื่อประหลาดใจยิ่ง จ้องเขม็ง "เซียงจวิน เหตุใดเจ้าอยู่ที่นี่"
หรือว่า แมลงนี้ถูกเด็กคนนี้บงการ?
แววสงสัยปรากฏบนใบหน้านาง ครู่ต่อมา ซ่งเสวียนซื่อก็ยกยิ้มมุมปาก มีแผนร้ายในใจ
กล้าทำร้ายพระสนมในวัง?
เด็กคนนี้ ถึงแม้จะได้รับความโปรดปรานเพียงใด วันนี้ก็ต้องถลกหนังไปชั้นหนึ่ง!