ชายผู้นั้นตื่นเต้นกล่าวว่า “นี่คือเรื่องราวยามที่สำนักชิงหังเปิดประตูแต่ละครั้ง ที่บันเทิงใจที่สุด ไม่คาดคิดว่าครานี้จะมาถึงเซียงเหนือแห่งนี้ เราทั้งหลายช่างโชคดีเหลือเกิน”
“การประมูลแข่งขันของหายาก คือการให้ผู้ที่ซื้อสมบัติล้ำค่าไว้นำขึ้นแสดงทีละชิ้น ให้ทุกคนร่วมประเมินกันว่าวันนี้ของที่ขายได้ชิ้นใดหายากที่สุด หากใครได้อันดับหนึ่ง ยังจะได้พบกับเจ้าสำนัก และได้รับของวิเศษหายากเป็นของขวัญอีกด้วย!” ชายผู้นั้นกล่าวไปก็เบิกตาประปรายระยับ
จากนั้นเขามองไปยังเงาร่างหลังฉากบังตา ใจหนึ่งก็อดเรียกไม่ได้ “ข้างหลังดูเหมือนมีหญิงสาวมาถึง คงเป็นท่านหญิงเหินสุ่ยผู้อยู่เคียงข้างเจ้าสำนักแน่แท้”
สี่เซียง คือ ตะวันออก ตะวันตก ใต้ และเหนือ ทุกครั้งที่สำนักชิงหังเปิดประตู
มีเพียงเซียงใดเซียงหนึ่งเท่านั้น ที่จะได้รับโอกาสแห่งการประมูลแข่งขันของหายาก
เสี่ยวซุยอันได้ฟังดังนั้น ก็พยักหน้าน้อย ๆ อย่างเข้าใจ
ขณะนั้นนางเงยหน้าน้อยขึ้น มองไปยังเงาร่างที่หรี่แสงอยู่หลังฉาก “ท่านหญิงเหินสุ่ย… ชื่อช่างประหลาดนัก”
เพียงบัดนั้น เสียงขลุ่ยดังขึ้นจากเวทีกลมตรงกลาง มีบ่าวเดินออกมากล่าวว่า “วันนี้เจ้าสำนักของพวกเรายังจะเสด็จมาในตัว ขอท่านผู้มีเกียรติทุกท่านร่วมอย่างกระตือรือร้น นำของล้ำค่าขึ้นแสดงด้วย”
คำพูดจบลง ผู้ซื้อหลายคนที่เมื่อครู่ได้แลกเปลี่ยนเครื่องวิเศษแผ่นดิน ต่างพร้อมใจอยากลองชิงชัย
ในจำนวนนั้น มีผลโสมที่เมื่อก่อนดึงดูดสายตาคนทั้งมณฑล
เห็นผลไม้น้อยเพียงตกลงพื้น ก็ส่งเสียงหวีดหวิวอู้อี้ ช่างราวกับเด็กทารกจริง ๆ
นอกจากนี้ ยังมีของหายากนานาชนิด ให้ตาลายไปหมด