อะไรนะ?
ซูจิ่นหานร่างสั่นสะท้าน อุ้มเสี่ยวซุยอันขึ้นแล้วพุ่งตัวออกนอกประตูราวกับเสียสติ
คนอื่นๆ ในห้องโถงต่างก็อึ้งจนพูดไม่ออก
แทบไม่เชื่อหูตัวเอง...
“เดี๋ยวก่อน ข้าไม่ได้ฟังผิดใช่ไหม ไอ้เด็กขี้โรคจิ่งเจาน่ะ สลบไปครึ่งปีแล้ว อยู่ๆ จะตื่นขึ้นมาตอนนี้ได้อย่างไร” โจวอวิ๋นไฉมุมปากกระตุก ใบหน้าซีดเผือด
ท่านผู้เฒ่าเสิ่นสีหน้าเคร่งขรึม น้ำเสียงหนักแน่น
“เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด เว้นแต่จะเป็นอาการกลับคืนก่อนสิ้นลม เร็วเข้า ไปเชิญหมอสวี่มาที่จวนสักหน่อย”
ไม่นาน เสี่ยวซุยอันก็ตามมารดามาถึงเรือนอิ๋งเยว่ แทบจะวิ่งกระหืดกระหอบ
ณ ศาลาฟังหอมด้านหลังเรือน สาวใช้สูงวัยสองสามคนน้ำตานองหน้า กำลังคุกเข่าอยู่หน้าประตูโขกศีรษะขอบคุณฟ้าดิน
เห็นภาพนี้ เสี่ยวซุยอันพลันยิ้มตาหยี เร่งเร้าว่า “ท่านแม่อย่ากลัว รีบเข้าห้องไปดูเถิด ท่านพี่ต้องดีขึ้นแน่แล้ว”
ซูจิ่นหานถอนหายใจเฮือกหนึ่ง ถึงได้เดินเข้าห้องชั้นใน ยกม่านขึ้นด้วยความตื่นเต้น
วินาทีถัดมา ตรงเตียงนอนมีเด็กหนุ่มรูปงามผมดำสยาย ปลายจมูกเชิดรั้นนั่งอยู่จริงๆ และยังกำลังกินขนมคำใหญ่ๆ ดั่งหมาป่าหิวโหยอีกด้วย
เสี่ยวซุยอันเอามือประคองใบหน้ากลมน้อย ดวงตาพราวระยับเป็นประกาย!
ว้าว นี่คือท่านพี่ของนางหรือ หน้าตาช่างดีเหลือเกิน~
ใบหน้าเสิ่นจิ่งเจายังคงซีดอยู่บ้าง แต่ดวงตากลับสดใสมีประกาย หาได้มีวี่แววของอาการเจ็บป่วยเลย
“จิ่งเจา!” ซูจิ่นหานปลดปล่อยอารมณ์ในที่สุด โผเข้ากอดพลางร่ำไห้ด้วยความยินดี
เสิ่นจิ่งเจารีบผละจากของกิน ประคองมารดา “ท่านแม่ เหตุใดเป็นเช่นนี้ ข้าหลับไปนานเท่าไรแล้ว เหตุใดพวกเจ้าจึงทั้งร้องไห้ทั้งหัวเราะกัน”
ซูจิ่นหานกอดบุตรชายแน่นด้วยมืออันสั่นเทา จิ่งเจาของนางฟื้นแล้ว นี่มิใช่ความฝัน นี่คือเรื่องน่ายินดีอันใหญ่หลวงของจวนโหวแท้จริง
ราวกับนึกอะไรขึ้นได้ นางหันมามองเสี่ยวซุยอันราวกับเพิ่งตื่นจากภวังค์
หลังจากมีซุยอัน นี่ก็เป็นปาฏิหาริย์ครั้งที่สองแล้ว หรือว่าบุตรสาวของนางคือพรที่เทพประทานให้จวนโหว เป็นดั่งสิริมงคลที่ช่วยชีวิตได้!
เสี่ยวซุยอันแกล้งเบือนสายตาหนี ทำเป็นบิดชายเสื้อเล่น
“เดี๋ยวก่อน ท่านแม่ นางน้อยผู้นี้คือ...” เวลานี้เอง เสิ่นจิ่งเจาก็มองเห็นเสี่ยวซุยอัน สายตาถูกดึงดูดเข้าให้อย่างลึกซึ้ง
ยังไม่ทันที่ซูจิ่นหานจะเช็ดน้ำตาและเอ่ยคำว่า “น้องสาว”
เสิ่นจิ่งเจาก็คว้าจับมือเสี่ยวซุยอัน ยิ้มร่าจนถึงกับเท้าสะเอว
“ฮ่าๆ ท่านแม่ ท่านแต่งงานใหม่เร็วปานนี้เชียวหรือ ยังให้กำเนิดน้องสาวผู้งดงามราวเทพธิดาอีก ช่างเป็นวันเวลาที่ผ่านพ้นไปรวดเร็วนัก มหัศจรรย์ มหัศจรรย์ยิ่งนัก”
เสี่ยวซุยอันมุมปากกระตุก แทบหลุดขำจนน้ำมูกพุ่ง
“ไอ้เด็กบัดซบ เจ้าลองพูดจาเหลวไหลอีกสิ เพิ่งตื่นก็เหมือนเดิม น่าถีบนัก” ซูจิ่นหานทั้งหัวเราะทั้งร้องไห้ แต่ในใจกลับรู้สึกโล่งใจยิ่งขึ้น
เวลานี้ เสี่ยวซุยอันพุ่งเข้าไปในอ้อมอกเสิ่นจิ่งเจา เอ่ยทักทายอย่างจริงจัง
“ท่านพี่สวัสดี นอกจากท่านแม่แล้ว ข้าก็มีครอบครัวเพิ่มขึ้นอีกคนแล้ว ดีใจยิ่งนัก อ้อ ใช่แล้ว ท่านพี่เพิ่งตื่นขึ้น รีบนั่งพักเถิด”
ซูจิ่นหานเช็ดน้ำตา “ซุยอัน นี่คือพี่ชายคนรองของเจ้า จากนี้ไปเขาจะร่วมกับท่านแม่ เอ็นดูเจ้าทะนุถนอมเจ้า”
“จิ่งเจา ต่อไปในจวน น้องสาวของเจ้าสำคัญที่สุด จำไว้ให้ดีรู้หรือไม่”
“ท่านแม่ไม่ต้องกำชับเลย ท่านอย่ามาแย่งน้องจากข้าก็พอ!”
เสิ่นจิ่งเจาก็ไม่รู้ทำไม เพิ่งเจอเสี่ยวซุยอันครั้งแรก แต่ในใจกลับรู้สึกราวกับรู้จักกันมานานนับปี ดึงมือเล็กอ่อนนุ่มนี้ไว้ ไม่อยากคลาดสายตาแม้เพียงชั่วครู่
เมื่อผู้เฒ่าเสิ่นพร้อมคณะ พาหมอสวี่มาถึง เห็นภาพอันคึกคักนี้ ต่างก็อ้าปากค้างตาค้าง
“ฟื้นแล้วจริงๆ ด้วย...” โจวอวิ๋นไฉอุทานลิ้นพันกัน
“กระแอม กระแอม ท่านหมอสวี่ ข้ารบกวนท่าน ช่วยดูหลานชายข้าที ว่าโรคร้ายในร่างเขาเป็นเช่นไรบ้างแล้ว” ท่านผู้เฒ่าเสิ่นขมวดคิ้ว เอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์นัก
ได้ยินเสียง ซูจิ่นหานเหลือบไปมองด้านหลังหนึ่งครั้ง จัดชายเสื้อให้เรียบร้อยก่อนจะลุกขึ้นอย่างเฉยเมย
“ท่านหมอสวี่มาแล้ว เชิญท่านเถิด”
แม้นางจะเชื่อลึกๆ แล้วว่าซุยอันนำพาโชคลาภมาให้ แต่ก็จำเป็นต้องให้หมอดูสักคนจึงจะรู้สภาพของโรคแน่ชัด
หมอสวี่พยักหน้าเล็กน้อย ย่างเท้าเข้าไปใกล้ สำรวจสีหน้าเสิ่นจิ่งเจาแล้วก็รู้สึกประหลาดใจ
ครั้นยื่นมือไปจับชีพจร รูม่านตาก็ยิ่งสั่นไหว
“ข้าเป็นหมอมานานนับสิบปี ไม่เคยพบพานเรื่องเช่นนี้มาก่อนเลย”
ท่านผู้เฒ่าเสิ่นไม่เข้าใจเท่าไร เอาแต่ถามว่า “หรือว่าหลานข้ารักษาไม่หายแล้ว บัดนี้เป็นเพียงการฟื้นคืนมาชั่วคราวก่อนตาย หมอสวี่ ท่านว่ามาได้เลย ไม่ต้องพูดจากลัวจะตกใจ พวกข้ารับได้”
“ไม่ใช่ ไม่ใช่เลย” หมอสวี่ส่ายหน้าอย่างแรง เอ่ยด้วยน้ำเสียงทึ่ง “คุณชายน้อยของท่านชีพจรแข็งแรงดี บัดนี้ไม่ต่างจากคนปกติ โรคร้ายประหลาดแต่ก่อนนั้น ดูท่าจะหายไปเองแล้ว”
อะไรนะ หายเอง?!
คำนี้เอ่ยออกมา โจวอวิ๋นไฉและเสิ่นหยูไห่ราวกับถูกฟ้าผ่า ถอยกรูดไปหลายก้าว
ท่านผู้เฒ่าเสิ่นยิ่งไม่เชื่อ สีหน้าเปลี่ยนเป็นหวาดหวั่น “เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด ตอนนั้นมัน... อีกอย่างเขาสลบไสลไปครึ่งปีแล้ว โรคร้ายนั่นมิใช่ว่ายากเยียวยารักษามิใช่หรือ”
“ท่านลองตรวจดูอีกครั้ง ยืนยันได้หรือไม่ว่าไม่ได้วินิจฉัยผิด?!”
หมอสวี่ยักไหล่ ลุกขึ้นเตรียมจากไป “คนแข็งแรงดี ข้ามิอาจวินิจฉัยผิดได้ ร่างกายคุณชายน้อยของท่าน มีชีวิตอยู่ถึงอายุท่านได้ไม่ยาก ดูท่าเร็วๆ นี้ข้าคงไม่ต้องมาที่ประตูจวนโหวอีกแล้ว”
ได้ฟังดังนั้น ซูจิ่นหานร่ำไห้ด้วยความยินดี สูดหายใจลึก ปล่อยวางภาระในอก แล้วก็เพิกเฉยต่อการมีอยู่ของท่านผู้เฒ่าเสิ่น
“ไป๋จื่อ ไปส่งหมอสวี่เร็วเข้า”
“เฉาเหยียนไปเตรียมสำรับ เมื่อพวกคนไม่เกี่ยวข้องที่เหลือไปกันหมดแล้ว พวกเราก็ปิดประตูเรือน ฉลองกับซุยอันและจิ่งเจาให้สนุกสักหน่อย”
คำว่า “พวกคนไม่เกี่ยวข้อง” นั้น นางจงใจเน้นเสียงหนักเป็นพิเศษ ราวกับเป็นฝ่ามือตบดังฉาด ทำให้ผู้เฒ่าเสิ่นหน้าแก่ดำคล้ำ...
...
ในเวลาเดียวกับที่จวนโหวมีข่าวดีแพร่ออกไป อีกฟากหนึ่ง ภายในวังหลวง บัดนี้กลับมีเสียงร้องโหยหวนลั่นออกมา
หลังม่านเตียงอันหรูหรา องค์หญิงน้อยวัยเจ็ดพรรษาพระพักตร์บิดเบี้ยว ทรงเจ็บปวดจนเอาแต่เรียก “เสด็จแม่” ตลอดเวลา
กุ้ยเฟยสกุลเสิ่นพระทัยเจ็บปวดราวถูกมีดกรีด ทรงดึงม่านปิด ตรัสถามคนข้างกายด้วยพระพิโรธว่า “เกิดอะไรขึ้น เหตุใดอาคมนั้นจึงคลายตัวกะทันหัน!”
ครึ่งปีก่อน นางได้รับความช่วยเหลือจากจอมเวทย์ใหญ่ ร่ายมนตร์ให้พระธิดามีพรสวรรค์ด้านบุ๋นและบู๊เหนือกว่าเด็กวัยเดียวกันทั้งปวง เพียงเพื่อให้สมพระนามเทพธิดา
แต่ภายในเวลาเพียงหนึ่งธูปเท่านั้น องค์หญิงกลับสูญเสียพรสวรรค์ไปกะทันหัน ถึงกับกลายเป็นซุ่มซ่ามเงอะงะ ทั้งยังตกจากหลังม้าจนขาหักอีกด้วย
จอมเวทย์ใหญ่จากแคว้นตะวันตกในท้องพระโรงเอ่ยอย่างลนลานว่า “พระสนมทรงระงับโทสะด้วยขอรับ วิชาดูดชะตานี้เป็นของตกทอดจากตระกูลข้าน้อย มีพลังมหาศาล ไม่มีทางไร้ผลโดยไม่มีสาเหตุขอรับ”
“แต่ก็ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด” เขาสัมผัสรับรู้พลางขมวดคิ้ว “ดูเหมือนว่าจะมีคนไปพบวัตถุอาคมเข้า คนผู้นั้นยังเก่งกาจยิ่งนัก ถึงกับรู้วิธีทำลายวัตถุเพื่อถอนอาคม!”