เสิ่นรั่วเยวียนขมวดคิ้วเล็กน้อย
โรงเตี๊ยมไหนที่ทำการค้าอย่างถูกต้องจะทรุดโทรมเซื่องซับถึงเพียงนี้
เขาจับมือเสี่ยวซุยอันไว้ กำลังจะหันตัวออกจากที่นี้
แต่ชั่วขณะนั้นเอง เสียง "โครม" ดังขึ้น ประตูไม่รู้เมื่อใดถูกคนจากภายนอกปิดลงเสียแล้ว
หลี่เสวียนรู้สึกประหลาดใจ แต่ก็กดความรู้สึกนั้นเอาไว้ เขาแลกสายตากับเสิ่นรั่วเยวียน แล้วต่างฝ่ายต่างเข้าใจกันโดยไม่ต้องพูด จึงนั่งลงด้วยกัน
"ขอชาอุ่นหนึ่งกาก่อน!" หลี่เสวียนกล่าวอย่างไม่ฟ้องสีหน้า
เสิ่นรั่วเยวียนเหลือบมองจากหางตา "คุณท่านผู้เฒ่า ร้านเล็ก ๆ ของเจ้าดูเงียบเหงาน่าดู"
หญิงชรานั้นยังคงโค้งงอตัว มิได้ตอบสนอง เพียงเดินตรงไปยังห้องด้านในอย่างชักช้า
"แขกเหรื่อโปรดรอสักครู่ ชากำลังจะเสิร์ฟแล้ว กำลังจะเสิร์ฟแล้ว" เสียงของ "เธอ" แหบต่ำยิ่งนัก ราวกับตั้งใจกดเสียงเอาไว้
เสี่ยวซุยอันเงยหน้ามองแผ่นหลังของนาง
แล้วก็แหงนมองเท้าของนางอีกครั้ง รองเท้าคู่นั้นหยาบใหญ่เหลือเกิน หนูน้อยพลันรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างไม่ชอบมาพากล
"คุณพ่อ นางไม่ใช่……"
ก้อนแป้งน้อยพึ่งจะเอ่ยออกมา ก็ถูกหลี่เสวียนยื่นมือยาวปิดปากเบา ๆ เอาไว้
"ชี้ ดูให้ชัดว่ามันจะก่อเรื่องอะไรขึ้น"
ไม่นานนัก เห็นม่านห้องด้านในถูกเปิดขึ้นอีกครั้ง
"ท่านแขก ชาอุ่นที่ท่านต้องการ เตรียมพร้อมแล้ว"
"ร้านเล็ก ๆ ของพิณของใช้เรียบง่าย ขอให้ท่านผู้มีเกียรติทั้งหลายโปรดอย่ารังเกียจเลย" หญิงชราถือกาทองแดงใบใหญ่ ก้มหน้าบังใบหน้าไว้ เดินค่อย ๆ ย่างเข้ามาใกล้โต๊ะ
ทันทีที่นางเข้าใกล้!
หญิงชราพลิกข้อมือขึ้น ส่งเสียงโหวกเหว่า แล้วฟาดกาชาร้อนใส่ใบหน้าเสิ่นรั่วเยวียน!
แต่เสิ่นรั่วเยวียนเตรียมพร้อมมานานแล้ว