"เมืองของพวกเราได้ล่มจอบพังทลายถึงเพียงนี้ ก็ด้วยเพราะสมุนพวกมันทั้งนั้น!" ชายหนุ่มอีกคนก้มศีรษะลง ดวงตาแดงก่ำเต็มไปด้วยความเกลียดชัง
เฉินรั่วเยวียนมองเห็นว่าเรื่องราวนี้มิได้ธรรมดา จึงสูดลมหายใจเข้าลึก
"ทุกท่านจงนั่งลงแล้วเล่าให้ฟังทีละประการ"
แคว้นวา ผู้คนเรียกขานอีกนามหนึ่งว่าฝูซาง หรือตงอิง เป็นแผ่นดินที่เจ้าเล่ห์กุลโกงมาแต่โบราณ และยังเป็นภัยคุกคามอันใหญ่หลวงแก่ต้าซี
ทว่าแคว้นวาห่างไกลจากซีอวี้นัก นางไม่เคยคิดเลยว่าจะได้ยินเรื่องราวของชาวแคว้นวาถึงที่ตรงนี้ จึงไม่อาจมองข้ามได้
เหล่าชายหนุ่มรับคำ มีสองคนเดินเข้าห้องในไปหยิบกาน้ำร้อนใบใหม่ออกมา พร้อมเสิร์ฟถ้วยเครื่องเคล้าหยาบๆ วางลงบนโต๊ะ
ชายหนุ่มที่เป็นหัวหน้าเมื่อครู่นามว่าอาเฮอ เทน้ำร้อนลงถ้วยให้ทุกคนแล้ว จึงส่ายศีรษะนั่งลง
"ที่แห่งนี้แต่เดิมเรียกนามว่าอวั่นเฉิง ใต้ดินมีแร่น้ำมันกราไฟต์ขนาดเล็กฝังอยู่แห่งหนึ่ง"
"ชาวเผ่าของพวกเราอาศัยแร่น้ำมันเพียงเล็กน้อยนี้ ควบคู่กับการรับรองพ่อค้าและผู้คนที่สัญจรไปมาระหว่างใต้กับเหนือ ชีวิตแต่เดิมก็มิได้ลำบากอะไร" อาเฮอร่างเรื่องราวที่มาของเมืองเล็กๆ แห่งนี้ให้ทุกคนฟัง
แร่น้ำมันนับเป็นของล้ำค่า เพื่อมิให้เปิดเผย
ชาวอวั่นเฉิงจะลับๆ ล่อๆ ลงเหมืองเพียงปีละครั้งเท่านั้น คือในเดือนสาม
อาเฮอเอ่ยต่อ "แต่ละครั้งพวกเราก็มิได้เหมืองมาก หยิบเอาเพียงห้าสิบโต้เท่านั้น ด้วยประสงค์ให้แร่น้ำมันไหลรินดังธารา ยังประโยชน์ต่อลูกหลานได้อีกหลายชั่วคน"