ดวงตาของกู้เยี่ยนซานสว่างไสวอย่างน่าตื่นตะลึง ความปีติยินดีเกินจะบรรยายเป็นคำพูด
เขาตบมืออย่างหนักแน่น "ดี ของขวัญจากซุยอัน ต้องพระทัยข้านัก"
"นี่เป็นวันประสูติที่ดีที่สุดที่ข้าเคยมีมา!"
สามสิบเอ็ดปีที่ผ่านมา วันประสูติทุกปีสำหรับเขาล้วนจืดชืดราวน้ำเปล่า
ทว่าปีนี้ การปรากฏตัวของเสี่ยวซุยอันกลับทำให้ทุกสิ่งตราตรึงใจอย่างลึกซึ้ง
เหล่าขุนนางต่างพากันคุกเข่าลงกับพื้น ประสานมือสรรเสริญ
"เหินเวหาถวายพระพร เป็นสิริมงคลยิ่ง ฮ่องเต้ทรงพระเจริญหมื่นปีหมื่นปี!"
"ต้าซีของเราได้รับพระมหากรุณาธิคุณร่วมกับโอรสสวรรค์ ย่อมรุ่งเรืองอีกพันปี!"
ยามนี้ หลี่เสวียนเริ่มกลไก พร้อมกับพาเสี่ยวซุยอันร่อนลงสู่พื้นดิน
ท่ามกลางสายตาที่ชื่นชมระคนอิจฉา กู้เยี่ยนซานก้าวขายาวออกมาด้วยตนเอง เข้าไปต้อนรับ
เสี่ยวซุยอันถูกเขาอุ้มขึ้นมา หมุนรอบหนึ่ง ชายกระโปรงดอกไม้งามพลิ้วไหวกลางอากาศ งดงามยิ่งนัก
"ฮ่องเต้ ของขวัญชิ้นนี้ พระองค์โปรดหรือไม่" ก้อนแป้งน้อยประคองใบหน้าขาวดุจหิมะ กระพริบตาอย่างคาดหวัง
กู้เยี่ยนซานอดใจไม่ไหว จูบลงบนหน้าผากน้อยของนางเบา ๆ "เป็นแน่อยู่แล้ว แต่ว่า เจ้าคิดสิ่งนี้ขึ้นมาได้อย่างไร"
เสี่ยวซุยอันหัวเราะอย่างน่ารัก "เพราะฮ่องเต้คือโอรสสวรรค์ ของขวัญของโอรสสวรรค์ มิควรมาจากฟากฟ้าหรอกหรือเพคะ"
คำตอบนี้ไร้เดียงสานัก แต่กลับโดนใจที่สุด
หางตาของกู้เยี่ยนซานชื้นขึ้น เขาอุ้มเสี่ยวซุยอันนั่งกลับไปบนบัลลังก์มังกรด้วยกัน
"ดี กล่าวได้ดีนัก เพราะเจ้า วันนี้ข้ามีความสุขยิ่ง"
บรรยากาศในงานเลี้ยงพลันรื่นรมย์ขึ้น
เหล่าขุนนางล้วนสงสัยใคร่รู้ยิ่ง สิ่งมหึมาที่เสี่ยวซุยอันและหลี่เสวียนถอดออกนั้น แท้จริงคือสิ่งใด