เพียงชั่วครู่ ซ่งอวี่หนิงก็หามีดที่ซ่อนในแขนเสื้อได้ เรียกแม่นมของนางมา
ณ มุมหนึ่ง
แม่นมผู้นั้นสีหน้าซีดเผือดก่อน จากนั้นร่างสั่นเทา โซเซคุกเข่าลงกับพื้น
แม้ซ่งอวี่หนิงจะรู้สึกทนดูไม่ได้ ทว่านางก็ยังยืนอยู่เบื้องสูงมองลงมา "นี่เป็นแผนการเอาชีวิตเข้าแลก แต่ว่าหากสำเร็จ จะนับเป็นความดีความชอบอันใหญ่หลวงของเจ้า ข้าจะให้ท่านพ่อนำเงินไปใช้หนี้พนันให้บุตรชายคนโตของเจ้า แล้วยังจะแนะนำบุตรชายคนเล็กของเจ้าเข้าเรียนในสำนักศึกษาที่ดีที่สุด รับประกันอนาคตของลูกหลานเจ้า"
แม่นมแห่งตระกูลซ่งน้ำตาร่วงไม่หยุด สุดท้ายยื่นมือออกรับมีดนั้นไป
"ป้าหม่อมฉันป่วยหนัก ไม่ช้าก็เร็วก็อยู่ได้อีกไม่นาน ขอมอบชีวิตนี้ให้คุณหนู ขอเพียงให้คุณหนูรักษาคำสัญญา"
ทางด้านหนึ่ง เสี่ยวซุยอันกำลังดีอกดีใจ ถูกพี่สาวหลายคนนั่งล้อมเป็นวงกลาง แบ่งปันเครื่องประดับเล็ก ๆ ที่แต่ละคนสวมใส่ และเคล็ดลับการแต่งตัวเล็กน้อย
ยามนี้ มิมีการโอ้อวดหรือแข่งขัน
มีเพียงมิตรภาพอันอบอุ่นระหว่างเด็กสาวเท่านั้น
กู้เยี่ยนซานคอยจ้องมองมาอยู่เป็นระยะ
เห็นเจ้าก้อนแป้งน้อยเล่นสนุก ยิ้มจนเกือบกลายเป็นเสี่ยวโร่วเปาจึ เขาพอใจและพยักหน้า
"เช่นนี้ก็ดี ในวัยนี้สมควรมีเพื่อนเล่นอยู่รอบข้างบ้างเป็นครั้งคราว"
ทว่าในยามนั้น จู่ ๆ การปรากฏตัวของซ่งอวี่หนิงก็มาทำลายความงดงามนี้
ซ่งอวี่หนิงก้าวเดินมาข้างหน้า ถึงตรงหน้าเสี่ยวซุยอัน ผิดแผกจากปกติ นางถึงกับย่อกายคารวะนาง
"หม่อมฉันคารวะท่านเซียงจวินน้อย มีเรื่องหนึ่งจะร้องขอ หากท่านไม่ทรงอนุญาต ข้าพร้อมจะคุกเข่าอยู่นานที่นี่ ขอเพียงให้ท่านช่วยเหลือ" ซ่งอวี่หนิงเอ่ยวาจาจริงใจ หางตายังมีน้ำตาคลอ