องครักษ์จินอูรู้สึกแน่นหน้าอก
แทบจะกระอักเลือดเก่าออกมาสองสามคำ
ชนะได้เท่าไหร่ก็จะเก็บมือ? พฤติกรรมเช่นนี้ ช่างเป็นที่ชิงชังที่สุดในวงพนัน!
“เมื่อครู่พวกท่านบอกว่าอยากเลือกทั้งหมดไม่ใช่หรือ เหตุใดกลับไม่เอาแล้วเล่า?” น้ำเสียงขององครักษ์จินอูสั่นเครือ
เสี่ยวซุยอันหรี่ตาลง โบกมือเล็ก ๆ “จะเอาก็ได้ ถือว่าเล่นสนุกไปหมดแล้วกัน”
“แต่ว่า ถ้าชนะพวกเจ้าจนหมดตัวจริง ๆ เข้า อย่าร้องไห้ฟูมฟายล่ะ” เสียงเล็ก ๆ ออดอ้อนน่าหยิก แต่ก็ยั่วโทโสอยู่บ้าง
องครักษ์จินอูน้ำตาคลอหน่วย หยิ่งยโสถึงเพียงนี้ ชักอยากจะร้องไห้ขึ้นมาจริง ๆ...
รอจนฝาหีบใบสุดท้ายถูกเปิดออก
ที่เหนือความคาดหมายของทุกคน คือยังไม่ทันเห็นสิ่งของภายใน กลับเห็นเพียงหมอกหนาลอยขึ้นเป็นลำ ระเหยพลิ้วกระจายออกมาช้า ๆ
หมอกบางปกคลุมทั่วบริเวณ ประหนึ่งมีสองมือใหญ่ไร้รูป กำลังแอบกลืนกินทุกสิ่งอย่าง
แม่ทัพหลี่เพิ่งจะเอนกายเข้าไปดูใกล้ ๆ
แต่ยามนี้ กลับเห็นเสี่ยวซุยอันหายเข้าไปในหมอกแล้ว!
เสิ่นรั่วเยวียนขมวดคิ้วแน่น รีบตามเข้าไปในม่านหมอกด้วยกัน
ทว่าเขายังช้าไปก้าวหนึ่ง ในยามที่ร่างของซุยอันสลายหายไป หมอกเซียนก็พลันสลายจางหายฉับพลันเช่นกัน
เบื้องหน้าสะอาดหมดจด ราวกับไม่มีสิ่งใดเคยมาที่นี่
“ซุยอันเล่า ถูกพวกเจ้าพาไปไหนแล้ว?” เสิ่นรั่วเยวียนถามอย่างเคร่งขรึม
สีหน้าองครักษ์จินอูภาคภูมิ ความผิดหวังก่อนหน้านี้มลายหายไปในบัดดล “ทุกท่านไม่จำเป็นต้องลองอีก นี่คืออุบายภาพหลอนเทพเจ้าอูของข้าแห่งจินอู แต่ละครั้งผ่านได้เพียงคนเดียว สตรีสูงศักดิ์น้อยนั้นไปลองภาพหลอนแล้ว”
“อุบายภาพหลอนเทพเจ้าอู?” เสิ่นรั่วเยวียนสูดหายใจลึก หรี่ตาถาม “ภาพหลอนนี้มีไว้ทำสิ่งใด!”
องครักษ์จินอูมองเขา “ก่อนที่พวกท่านจะมาเมืองซูหลีของเรา ทราบหรือไม่ว่าแคว้นจินอูเรานั้น ผู้คนล้วนเซ่นไหว้เทพเจ้า เชื่อในเรื่องภพก่อนภพนี้และเก้าชาติวัฏสงสาร”
เสิ่นรั่วเยวียนย่อมเคยได้ยินมาแล้ว
แคว้นจินอูเชื่อถือเทพเจ้าไม่คลางแคลง ผู้คนล้วนศรัทธาแรงกล้า ใช้ปาฏิหาริย์ตัดสินทุกสิ่ง