กู้หยวนซีโกรธจนแทบลมออกหู!
นางไม่คิดจะลุกขึ้นหรือไร ที่จริงก็เพราะสองเท้านี้มันไม่ยอมขยับต่างหาก
พระไทเฒ่ากันเสี่ยวซุยอันไว้ข้างหลัง ขมวดคิ้วตรัสว่า "หยวนซี เจ้าพูดจาเหลวไหลอะไร มีหรือ ยังไม่รีบประคององค์หญิงขึ้นมา!"
กู้หยวนซีทั้งโกรธทั้งร้อนใจ ร้องไห้อ้อน "เสด็จย่า เพคะ ซีเอ๋อร์ไม่ได้เหลวไหล นางต่างหากที่ทำให้ข้าต้องอัปยศเช่นนี้!"
"ซุยอันอยู่ข้างกายอัยเจียตลอด ไหนเลยจะเข้าใกล้เจ้า ยังกล้าพูดจาไร้สาระ!" พระไทเฒ่าทรงพระพิโรธ พระเนตรกร้าว แสดงว่าทรงกริ้วขึ้นมาจริง ๆ
เสี่ยวซุยอันกินลิ้นจี่อย่างใจเย็น แสร้งถาม "เช่นนั้น เจ้าลองเล่ามาสิ ว่าข้าทำร้ายเจ้าอย่างไร?"
"เจ้า..." กู้หยวนซีชะงักไป เพราะแม้แต่นางเองก็ไม่รู้
ชั่วขณะนั้น ด้วยสัญชาตญาณ นางหันไปมองทางพ่อมดใหญ่โดยไม่รู้ตัว
เสี่ยวซุยอันจับจังหวะได้ รีบชี้ไป "เสด็จย่าไท่เฟย เพคะ เร็ว คนผู้นั้นมีพิรุธ จับตัวเขาไว้!"
พ่อมดใหญ่จากแคว้นตะวันตกเห็นดังนั้น รีบหันหลังจะหลบหนี
แต่ช่วงเทศกาลคลายร้อน ในสวนอวี้ลู่มีคนรับใช้อยู่สองสามสิบคนคอยปฏิบัติงาน
พระไทเฒ่าทรงมีรับสั่งเดียว คนรับใช้ก็พุ่งออกมาจากทุกทิศทาง ล้อมไว้ไม่ให้หนี
"ตาสีฟ้า ผมสีเหลือง? เจ้าเป็นคนแคว้นตะวันตกนี่! เหตุใดจึงสวมเครื่องแต่งกายของพวกเรา!" คนรับใช้คนหนึ่งเห็นผิดสังเกต ร้องตะโกนขึ้น
เมื่อเห็นว่าฐานะถูกเปิดโปงแล้ว กำลังจะถูกจับกุม พ่อมดใหญ่จากแคว้นตะวันตกใจทรุดลง จู่ ๆ ก็บีบสร้อยเครื่องรางที่คอจนแตก