ฉากที่เกิดขึ้นพลันมานั้น ทำให้ทุกคนตกใจสุดหวาดหวั่น
ใจของทุกคนลอยคอขึ้นถึงคอ!
เสี่ยวซุยอันก็แปลกใจไม่น้อย นางไม่กลัวสัตว์ร้ายหรอก แต่กลไกนั่นโดนหลังกระดูกเข้าไป มันช่างแสบ ๆ ๆ ๆ ๆ เจ็บ ๆ นิดหน่อยเล็กน้อย!
"โอ๊ย ๆ ๆ!" ก้อนแป้งน้อยรีบทรงตัวด้วยฝีเท้าเล็ก ๆ จึงไม่ได้ล้มลงไป
ณ ขณะนั้น ภายในกรง สัตว์ป่าทั้งหมดเงียบสงบลงทันที
หมีสีน้ำตาลที่ยังคำรามอยู่เมื่อครู่ ก็หุบเสียงเงียบไป นั่งลงบนพื้นอย่างว่านอนสอนง่าย
งูพิษทุ่งหญ้าก็หยุดฟุ้งเฟ้อ แนบลำตัวลู่ไปกับพื้น ลอบแอบมองเจ้าตัวเล็ก
เสี่ยวซุยอันยืนนิ่งแล้ว ก็มิได้รีบออกมา โบกมือเล็ก ๆ อ้วนป้อมอย่างจะทักทายพวกมันก่อน
แต่แล้ว ด้วยสายตาที่กวาดผ่าน นางพลันสังเกตเห็นสัตว์ร้ายตัวหนึ่งที่ถูกมัดไว้ที่มุมในสุด ผ่านมาไม่เคยส่งเสียงใด ๆ เลย
สัตว์ร้ายตัวนี้เต็มไปด้วยโคลนเลือดนอง มองไม่ออกแล้วว่าขนสีใด มันกางตัวแนบพื้น หางตาเปื้อนเลือด ดูเหมือนบาดเจ็บสาหัส แม้แต่ดวงตายังแทบเปิดไม่ออก
สัตว์ใหญ่นี้รูปร่างคล้ายสิงโต ก็คล้ายแกะ ศีรษะมีเขาคู่ ใหญ่กว่าหมีสีน้ำตาลถึงสองเท่า
แม้จะเป็นสิ่งที่ชาวหรูหรานได้รับมา
แต่เมื่อนักรบหรูหรานพบมัน มันก็บาดเจ็บหนักมากแล้ว เพราะไม่มีใครจำแนกได้ว่าเป็นสัตว์ชนิดใด ร่างก็ยังโตมโหฬาร หาได้ยากยิ่ง จึงรับมันมาพร้อมกับสัตว์หายากเช่นเดียวกัน
แต่ณ ยามนี้ เสี่ยวซุยอันเพิ่งรวบรวมความคิด ก็มองออกทันทีว่าสัตว์ใหญ่ตัวนี้แท้จริงคือสิ่งใด!
รัศมีสีเงินอันอ่อนโยน เปี่ยมสีสันวิเศษ หมุนวนรอบกายสัตว์ใหญ่นั้น
กระทั่งก่อตัวเป็นวงแหวนแสงทรงกลม
ดูออกจะเปี่ยมความศักดิ์สิทธิ์ยิ่งนัก!