กู้เยี่ยนซานนั่งอยู่ด้านข้าง เล่าเรื่องราวการรบที่เมืองปั๋วให้เสิ่นรั่วเยวียนฟัง
ขณะนั้นเขาหันศีรษะกลับมา เห็นสิ่งมีชีวิตตัวจิ๋วถูกรุมล้อมเอาอุปการะดุจสมบัติล้ำค่า มุมปากจึงเบี้ยวขึ้นสูงโดยไม่รู้ตัว
บัดนี้สงครามสงบเงียบแล้ว
สี่ทะเลราบเรียบเป็นสุข
การได้กลับคืนสู่ตำหนักฉงหัวเช่นนี้ ช่างเป็นความปีติยิ่งนัก
"อ้า ระหว่างที่เจ้าเมืองไม่อยู่ ในราชธานีมีเหตุผิดปกติใดหรือไม่" กู้เยี่ยนซานหัวเราะแล้ว พลันนึกถึงสิ่งใดขึ้นมา จึงหันกลับมามองเสิ่นรั่วเยวียนอีกครั้ง
บัดนี้เหลือเพียงเรื่องเดียวเท่านั้นที่ยังคาราคาซังอยู่ในใจ
นั่นคือผู้ลอบปลูกภูตแมลงเข้าร่างเขาในเบื้องหลัง ยังคงตามหาไม่พบจนถึงบัดนี้
เสิ่นรั่วเยวียนยกถ้วยสุราขึ้น ได้ยินนัยยะในคำของฝ่าบาท จึงส่ายศีรษะ "ระยะนี้สงบราบเรียบเหลือเกิน กระหม่อมก็ยังประสงค์จะสืบเรื่องนี้ต่อไป แต่น่าเสียดาย ยังไม่มีร่องรอยแห่งใด"
กู้เยี่ยนซานขมวดคิ้ว พยักหน้าเบา ๆ
หรือมือที่อยู่เบื้องหลังจะลับสูญเงียบงันไปเสียแล้วกระนั้น
เวลานั้นเอง เสี่ยวซุยอันรีบโบกมือน้อย ๆ "อ้อ แล้วก็ ข้ายังซื้อของอร่อยประจำเมืองปั๋วกลับมาด้วยนะ ท่านขันทีใหญ่ เชิญเอาเป้ใบเล็กของข้ามาเร็ว ๆ ข้าจะแบ่งให้ทุกคน!"
หนังปลาย่างรสเผ็ดแซ่บแห่งเมืองปั๋ว และเนื้อปูตากแห้งหอมกลิ่นอร่อย นางซื้อมาเป็นจำนวนมาก เก็บไว้ในแจกันทองไร้ขอบเขต
รอเพียงจะแบ่งปันให้เหล่าทุกคนเท่านั้น