ยามนี้ เสิ่นรั่วเยวียนจัดการชาวบ้านเรียบร้อยแล้ว กำลังนำกำลังทหารรักษาการณ์เดินทางกลับ
ไอหมอกยามเช้าคละเคล้ากลิ่นดินโคลน ทะลวงเข้าจมูกและอกของทุกคน
ขับไล่ความง่วงงุนไปได้กว่าครึ่ง
เสิ่นรั่วเยวียนอยู่บนหลังม้า ตลอดทางพบว่าชาวเมืองที่ออกมาเดินตามถนนในยามเช้า ดูเหมือนจะมากกว่าปกติไม่น้อย
ที่ใดมีคนชุมนุม ก็มักได้ยินเสียงวิพากษ์วิจารณ์เรื่องน้ำท่วมที่บ้านผอเจีย
“เฮ้ย ได้ยินหรือไม่ น้ำท่วมเกิดขึ้นจริงแล้ว!”
“อะไรนะ จริงหรือเท็จ?”
“จะหลอกเจ้าทำไม ข้าน้อยบอกแต่แรกแล้วว่าทัณฑกรรมจากสวรรค์ไม่เคยว่างเปล่า อยู่แถบชานเมืองหลวง มีที่แห่งหนึ่งนามบ้านผอเจีย!”
ที่หนักกว่านั้น ยังมีคำพูดที่เกินจริงยิ่งกว่า
“บ้านผอเจียอยู่ใกล้เมืองเพียงใด เกรงว่าเมื่อถึงเวลา อุทกภัยจะลามเข้าถึงในเมืองหลวง พวกเราชาวบ้าน คงต้องประสบภัยใหญ่หลวง”
“น้ำท่วมจะคร่าชีวิตผู้คนไปเท่าใด หากจัดการไม่ดีอาจนำพาโรคระบาด ทุพภิกขภัยมาให้”
“ชาวบ้านต้าซีของเรา ช่างทุกข์ยากนัก สรุปแล้ว ล้วนเป็นเพราะผู้นั้นในวังสร้างกรรมไว้ จึงยั่วยุให้สวรรค์พิโรธ!”
“ฮ่องเต้ไร้เมตตา สวรรค์ย่อมลงโทษ แต่พวกเราชาวบ้านมีความผิดอันใด ข้าว่า เหตุใดไม่เปลี่ยนราชวงศ์!” มีผู้กล้าถึงขั้นนี้