จะจริงหรือที่นกกระเรียนบินออกมาได้
เขา...เขาแพ้แล้วอย่างนั้นหรือ!!
ชายพกกระบี่เหงื่อแตกพลั่ก ขาทั้งสองไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ สั่นระริกประหนึ่งร่อนแป้ง
เสี่ยวซุยอันยกยิ้มเจ้าเล่ห์ หืม ถึงเวลาสะสางแล้ว!
"ไป๋ป้า ทูหั่วหลัว ไปเอาของที่พวกเราชนะมาคืนให้หมด" เจ้าตัวน้อยเท้าเอว สั่งสมดังแม่ทัพ!
ลูกน้องสองคนของเจียเย่พุ่งตัวเข้าไป ยื่นแขนยาวคว้าเครื่องประดับเพชรพลอย รวมถึงห่อที่บรรจุเทียนเซียนอินจู เก็บมาได้ทั้งหมด
ชายพกกระบี่หดรูม่านตา กระโจนเข้าไปหมายจะขวาง "ไม่! สมบัติของข้า ห้ามพวกเจ้าเอาไป!"
ทว่าเขาช้าไปก้าวหนึ่ง ไม่เพียงแย่งไม่สำเร็จ ยังถูกทูหั่วหลัวเตะล้มคว่ำ หน้าบิดเบี้ยวล้มลงกับพื้น
เสี่ยวซุยอันเบะปาก "ยอมแพ้ตามเงื่อนไขนะ ไม่เพียงสมบัติเหล่านี้เป็นของพวกเรา แล้วที่เจ้าเคยพูดไว้ก่อนหน้านี้ว่าแพ้แล้วจะกินขี้ ก็ต้องปฏิบัติตามด้วย!"
"อะไรนะ...กินขี้?" ดวงตาชายพกกระบี่พร่าเลือนชั่วขณะ แล้วส่ายหัวอย่างบ้าคลั่ง
เขาเป็นชายชาตรีรูปร่างสูงใหญ่ ไฉนเลยจะกินของสกปรกเช่นนั้นได้ สู้ตายเสียยังดีกว่า
เสิ่นจิ่งเจาส่งเสียงเย็น คลำด้ามกระบี่ "คิดกลับคำ? อย่าหวัง! หากเจ้าไม่ยอมทำเอง เช่นนั้นพวกเราก็จะ 'ช่วย' เจ้า ให้แน่ใจว่าได้กินเข้าไปอีกหลายคำ!"
ชายผู้นี้เพื่อแย่งสมบัติกล้าฆ่าคน บัดนี้เพียงยัดอุจจาระให้เขา นับว่าเบาแล้ว