ยิ่งไปกว่านั้น องค์เจ้าฮุนต้าอ๋องคุ้นเคยกับการจัดวางภายในราชสำนักเรือนกระจ่างฟ้ายิ่งกว่าผู้ใด ทรงรู้ว่าจะหลบเลี่ยงการลาดตระเวนอย่างไร และทรงรู้ด้วยว่าโจมตีตรงจุดใดจึงจะสร้างความสูญเสียได้มหาศาล
หญิงปุโรหิตใหญ่แหวกปากจะพูด แต่กลับไม่มีถ้อยคำใดหลุดออกมา นางไม่คิดเลยว่าองค์เจ้าฮุนต้าอ๋องจะเด็ดขาดโหดเหี้ยมถึงเพียงนี้
ชาวเมืองที่พำนักอยู่ในราชสำนักนั้น ล้วนเป็นบุตรหลานของเผ่าหมาป่าทั้งสิ้น!
องค์เจ้าฮุนต้าอ๋องหรี่พระเนตรแน่น "หากไม่เด็ดขาด ก็ไม่อาจบรรลุธุระ!"
คืนนั้น ผ่านไปอย่างสงบนิ่ง
ถูเฮ่อเซียวกับพวกได้ลาดตระเวนไปจนถึงเผ่าถัดไปแล้ว
ก้อนแป้งน้อยไม่สบายใจตั้งแต่หลังเที่ยงวัน จึงเข้านอนแต่หัวค่ำ
ยามค่ำ นางนอนแนบอกเสิ่นรั่วเยวียน ดุจก้อนหินกลมกลืนกดทับจนชายหนุ่มหายใจหนักหน่วง
ทว่าเห็นได้ชัดว่าเสิ่นรั่วเยวียนยินดีประสาระ แม้จะถูกกดทับหนักเพียงใด เขาก็โอบกอดแน่น มิยอมปล่อยมือ
ในความฝัน เสี่ยวซุยอันยังมึนงง ฝ่าเท้าเล็กเตะเขาไปหลายครั้งอย่างไม่รู้ตัว
เหอปายู่ที่นอนอยู่ข้าง ๆ ก็โดนเตะเข้าสองครั้ง ต้องลุกนั่งขึ้นอย่างงงงวย "โอ๊ย รู้งี้ก็ไม่ควรนอนในเต็นท์เดียวกับพ่อลูกพวกเจ้า"
เขาบ่นพึมพำเสียงต่ำ กำลังเตรียมออกไปเข้าห้องน้ำ
แต่ครานี้ กลับเห็นเปลือกตาของเสี่ยวซุยอันกระพริบเร็วผิดปกติ ลูกตาหมุนเร่งรี่ ดุจกำลังฝันร้าย
"เด็กคนนี้ เป็นอะไรขึ้นมา!"