ตราปฐมศึกรูปร่างแบนกลมนั้น เปล่งแสงเรืองรองอยู่กลางราตรีมืดสนั่น
ก้อนแป้งน้อยยกมันขึ้นสูง แล้วตะโกนใส่ฮุนต้าเสียงดังลั่น ราวกับอยากจะระบายความโกรธในอกออกมาให้หมดสิ้น
"เงียบดูสิว่านี่มันอะไร เจ้าไม่ใช่อยากได้สิ่งนี้หรือ สมบัติล้ำค่าแห่งอาณาจักรข่านจิ้นเกอ ตอนนี้มันอยู่ในมือข้า!"
ถ้อยคำนี้พุ่งออกมา!
ฮุนต้าที่กำลังนำพลโจมตีอยู่นั้น หยุดทุกการเคลื่อนไหวทันที
สายตาของเขาจ้องมาที่ต้นเสียง เมื่อเห็นตราปฐมศึกแล้ว ทั้งร่างราวกับได้พบสมบัติล้ำค่าแห่งมนุษย์โลก หัวใจสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
ก่อนหน้านี้ ในบรรดาสิ่งที่เหลือรอดของอาณาจักรข่านจิ้นเกอ ฮุนต้าเคยเห็นลักษณะของตราคู่แห่งจิ้นเกอมาแล้ว
นึกถึงเสี่ยวซุยอันกับพวกที่เดินทางกลับมาจากที่ราบจิงฟงได้อย่างปลอดภัย!
และบัดนี้ ตราปฐมศึกก็อยู่ในมือของนาง
ดวงตาของฮุนต้าเปล่งประกายวาวจนน่าตกใจ รีบส่งเสียงตะโกนว่า "หยุดมือเดี๋ยวนี้ จับพวกมันให้ได้สำหรับข้า และสิ่งที่อยู่ในมือของพวกมันด้วย!"
ยามที่ฝ่ายศัตรูลนลาน ก้อนแป้งน้อยควักสิ่งหนึ่งออกมาอีก นั่นคือตราหยุดสงครามอีกหนึ่งองค์
ตราหยุดสงครามมีรูปร่างสี่เหลี่ยมสมส่วน
ใต้แสงจันทร์ เปล่งประกายแหวกว่ามไม่หยุด
เสี่ยวซุยอันสูดจมูกฟุดฟิด แล้วกัดนิ้วตัวเองจนแตก หยดเลือดจึงหยดลงบนตราหยุดสงคราม
เห็นดังนั้น เสิ่นรั่วเยวียนเข้าใจทันที
เจ้าตัวเล็กไม่ได้จะเอาตราปฐมศึกไปโจมตีฮุนต้า หากแต่จะใช้ตราหยุดสงครามดับกองไฟสงคราม
"สงครามจงหยุด!" เสี่ยวซุยอันขมวดตา แล้วตะโกนดังลั่น ณ วินาทีที่หยดเลือกร่วงลง