“ท่านวางใจเถิด ถ้าเจ้ายินยอม สวนและที่นาเหล่านี้ของข้าพเจ้า ภายภายหน้าจะยกให้เจ้าทั้งหมด การกราบเล่าเรียนเป็นศิษย์กับข้าพเจ้าคราวนี้การันตีว่าไม่มีทางเสียเปรียบ”
เซียนแพทย์ผมขาวพูดพลางเฝ้ารอด้วยความหวังเหลือคณา แม้แต่เส้นผมขาวบนศีรษะก็ยังสะบัดไหวตามไปด้วย
เสี่ยวซุยอันเกาหัวก้อนเล็ก ๆ เล็กน้อย แล้วยิ้มแฉ่งตอบว่า “แต่ท่านเซียนแพทย์คะ หนูมีอาจารย์อยู่แล้วคะ หนูให้สัญญากับท่านไว้ว่าต่อไปนี้จะมีท่านเพียงคนเดียว ไม่กราบเล่าเรียนกับผู้ใดอีกคะ”
ใบหน้าของเซียนแพทย์ผมขาวผ่องไปทันที ความผิดหวังแทบทำให้น้ำตาไหล
ผู้ใดกัน?
ยังมีคนเป็นที่ต้องการยิ่งกว่าเซียนแพทย์อย่างเขาอีกเรอะ!
“แล้วหนูก็รับสวนและที่นาของท่านไม่ได้คะ เสด็จพ่อของหนูท่านก็แน่นอน ย่อมไม่ทรงอนุญาตให้หนูรับ”
เซียนแพทย์ผมขาวกำลังก้มหน้าถอดใจ แต่พอได้ยินสองคำ “เสด็จพ่อ” ก็เบลอเป๋ไปครู่ใหญ่ จึงเงยหน้าขึ้นช้า ๆ
“ซุยอัน เจ้าว่า…เจ้าว่าอะไรนะ?”
“เสด็จพ่อคะ ก็ท่านนั่นแหละคะ ท่านที่ยังกำลังหาบน้ำอยู่นั่น!” เสี่ยวซุยอันยิ้มแฉ่งชี้ไป ปากพูดออกมาแล้วไม่เกรงใจใคร
ยามนี้ กู้เยี่ยนซานกับหลี่ต้าเสี่ยนต่างแบกไม้คานหาบคนละเล่า หาบน้ำกลับมาเติมเสร็จเรียบร้อยแล้ว
เมื่อได้ยินดังนั้น กู้เยี่ยนซานก็เลิกปกปิดต่อไปเสียเลย เพราะเวลาผ่านไปนานเช่นนี้ ไม่ช้าเซียนแพทย์ย่อมต้องรู้อยู่ดี
“ไม่ปิดบังท่านครับ ท่านผู้นี้แท้จริงคือฮ่องเต้แห่งต้าซีของพวกเรา” หลี่ต้าเสี่ยนวางไม้คานลง หอบหายใจ “ส่วนผู้ที่อยู่เคียงท่านนั้น ก็คือองค์หญิงซุยอันน้อยของพวกเราครับ”